A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



279 



Palec jest zakończony silnym szponem; nad początkiem tego ostatniego wznosi się 

 trójkątny zaostrzony wyrostek brzegu palca. Na tylnym brzegu ręki nóg 1-ej pa- 

 ry 7, nóg 2-ej pary 9 poprzecznych brózd; w każdej bróździe szereg szczecin. 

 Dłoń, zaledwie jest łukowata, uzbrojona drobnemi włoskami, pomiędzy któremi 

 znajdują się znacznie dłuższe szczeciny. Przy górnym brzegu palca nóg lej pa- 

 ry 2, a przy brzegu palca nóg 2-ej pary 4 włoski. Na dolnym, wypukłym brzegu 

 palca znajduje się po jednym włosku. 



Uda nóg 5 — 7 pary są. wydłużone, wązkie, przeszło l'/ 2 raza, 6 te udo blisko 

 2 razy dłuższe niż szerokie. Golenie mało są rozszerzone, podobnie jak następu- 

 jące za niemi członki; najszersze na nogach 7-ej, najwęższe na nogach 5-ej pary. 



Uzbrojenie nóg włoskami i szczecinami słabsze niż u poprzedzającego ga- 

 tunku, z powodu mniejszej grubości jednych i drugich. 



Nogi 3-ej pary nieco dłuższe od nóg 4-ej pary. 



Nogi 5-ej pary znacznie od obu poprzedzających krótsze. 



Nogi 6-ej pary znacznie dłuższe od nóg 5-ej i krótsze od nóg 7-ej pary. 



Nogi poskoczne. Nasada nóg 2-ej pary wystaje poza nasadę nóg po- 

 przednie';]' pary, a wierzchołki płatów nóg 2-ej pary dochodzą przeszło do połowy 

 nasady ostatniej pary. Wierzchołek płatów nóg 1-ej pary wystaje poza piaty 

 nóg 2-ej pary. 



Nogi poskoczne 3-ej pary (tab. VI, fig. 9) wynoszą przeszło l j 3 długo- 

 ści ciała. Ich nasada jest tak samo długa jak ostatni pierścień odwłoka. Płat 

 wewnętrzny wynosi */ 5 długości nasady, od której płat zewnętrzny jest przeszło 

 6 3 /* raza dłuższy. Oba członki płata zewnętrznego są prawie równe, chociaż 1-szy 

 jest nieco dłuższy; ten ostatni członek jest przeszło 4 razy dłuższy od płata we- 

 wnętrznego. Pierwszy członek płata zewnętrznego jest prosty, na wierzchołku 

 ukośnie ścięty; 2-gi członek łukowato ku wewnątrz zgięty, ku górze stopniowo 

 zeszczuplony i na wierzchołku zaokrąglony. Nasada ma wiązki kolców przy 

 brzegu wierzchołkowym tak na zewnętrznej, jako też na wewnętrznej stronie. 

 Płat wewnętrzny jest uwieńczony paroma kolczystemi szczecinami, lecz nie posia- 

 da szczeciny pierzastej. Członek 1-szy płata zewnętrznego tak na zewnętrznym, 

 jako też na wewnętrznym brzegu posiada po 4 wiązki szczecin, albo też na brzegu 

 wewnętrznym ma o jednę wiązkę więcej. Dolne wiązki składają się z 2 szczecin 

 każda, następne mają po 3 szczeciny. Na górnym brzegu płata z każdej strony 

 znajduje się wiązka szczecin. Trzy wiązki szczecin brzegu wewnętrznego posia- 

 dają po jednej cienkiej i pierzastej szczecinie. 



Członek 2-gi tego samego płata na każdym brzegu ma 2 — 3 wiązek drobnych 

 szczecin, czasami tylko jednę wiązkę, a na "wierzchołku jest uzbrojony długiemi, 

 cienkiemi szczecinami. 



Blaszka ogonowa (tab. VIII, fig. 2) jest mniej niż do połowy rozcięta. 

 Jej połówki są ograniczone łukowatemi, znacznie wypukłemi brzegami; wierzcho- 

 łek jest mocno zwężony i uzbrojony trzema kolcami. Na zewnętrznym brzegu 

 każdej blaszki znajduje się po jednym kolcu. 



Skrzela są wązkie i żadne z nich nie sięga do dolnego końca odpowiedniego 

 uda. Znajdują się na 5-ciu parach nóg, od 2-ej do 6-ej włącznie. 



