280 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Z młodych, niewyrośniętych samców zbadałem trzy okazy: jeden długi 

 2,4 mm, drugi 2,17 mm, trzeci 2 mm. Żaden z nich nie miał nóg poskocznych 

 ostatniej pary. 



U samca długiego 2,4 mm (tab. IX, fig. 1) ciało 7,5 raza było dłuższe od 

 wysokości 3-go pierścienia razem z biodrem, a głowa przedstawiała nieco mniej 

 niż '/ 7 część długości całego ciała. 



Stosunkowa w r ysokość pierścieni ciała, oraz kształt 8 — 10 pierścienia, jako 

 też uzbrojenie grzbietu odwłoka, takie same jak u samców wyrośniętych, ale tylny 

 brzeg dolnej części pierścienia 8 — 10 był daleko skąpiej uzbrojony. 



Rożki górne w stosunku do długości ciała mniej więcej jak u poprzednio 

 opisanych osobników. 



Stosunek członków ich nasady, długość tej nasady w porównaniu z nasadą, 

 rożków dolnych takie same jak u poprzedzających okazów. 



Wić główna u osobnika 2,4 mm miała 10, u osobnika 2,17 mm długiego po- 

 siadała 9, a najmniejszego, 2 mm długiego, obejmowała 8 członków. U dwu 

 pierwszych była ona przeszło l'/ 2 raza dłuższa od nasady. Wić dodatkowa, 2-u 

 członkowa, stale krótsza od dwu pierwszych członków wici głównej. Jej pierwszy 

 członek znacznie dłuższy od drugiego (2 — 2'/ 2 raza). 



Rożki dolne. Członek 4-ty nasady dłuższy od 5-go; wić krótsza od obu 

 tych członków razem wziętych; u osobnika 2,4 mm długiego z 5-ma, u osobnika 

 2,17 mm długiego z 4-ma, u osobnika 2 mm długiego także z 4 członkami. 



Nogi. Stosunek wysokości bioder 1-go do 4-go względem pierścieni ciała, 

 oraz stosunkowa wysokość biodra 3-go i 4-go, jak u poprzednich, dużych okazów; 

 wszystkie te biodra u dołu zaokrąglone. Biodra 5 — 7-go takie same jak u tych 

 ostatnich okazów, tylko na 5-em i 6-em tylna połowa stosunkowo wyższa. 



Nogi ch wytnę z rękami takiemi samemi jak u powyżej opisanych okazów, 

 lecz bez porównania skąpiej uzbrojone szczecinami, jak to łatwo dostrzedz na 

 rysunku (tab. VIII, fig. 8). Wszystkie pozostałe nogi także ze szczecinami daleko 

 mniej licznemi. 



Uda nóg stosunkowo szersze, z brzegiem przednim i tylnym bardziej' łu- 

 kowatym. 



Nogi 3-ej pary nieco dłuższe od nóg 4-ej pary; 5 -ej pary krótsze od obu po- 

 przednich, krótsze od nóg 6-ej pary, które Znowu są krótsze od nóg ostatniej pary. 



Stosunkowa długość nóg poskocznych 1-ej i 2-ej pary taka sama mniej wię- 

 cej jak u osobników znacznie większych: nogi 2-ej pary wierzchołkiem nasady 

 sięgają nieco poza nasadę nóg 1-ej pary, które znowu wierzchołkiem swych pła- 

 tów wystają poza wierzchołek ich płatów. 



Blaszka ogonowa (tab. VIII, fig. 3) taka sama, ale nieco głębiej rozcięta. 



Rożki górne opisywanego kiełża są tak samo uzbrojone jak u N. tatrensis 

 U osobnika 10,73 mm długiego z jednej strony wić główna rożka górnego 

 była od 17 członka obłamana; posiadała ona czopki węchowe Letdiga na członku 

 5—16; druga wić miała 20 członków, z czopkami Leydiga osadzonemi od 6 — 19 

 członka. U innego osobnika mniej więcej tej samej długości, wić główna na je- 

 dnym rożku składała się z 20, na drugim z 21 członków. Na pierwszej z nich 

 czopkami Leydiga były opatrzone członki od 6-go do 19-go, na drugiej od 6-go 



