A. WKZEŚNIOWSKI. O TRZECH K1EŁŻACH PODZIEMNYCH. 



283 



dno tedy powątpiewać, o tożsamości gatunku kiełża zDwu-Mostów i kiełża z Ko- 

 lonii, którego de la Valette opisał. Z uwagi na wysokie zalety naukowe pracy 

 tego ostatniego badacza, nazwę puteanus należy zachować dla kiełża będącego 

 jej przedmiotem, a tern samem i dla kiełża z Dwu-Mostów, a kielż z Ratysbony 

 winien otrzymać inne miano; proponuję oznaczać go nazwą Niphargus ratis- 

 bonensis. S. Bate inaczej się w tym względzie. zapatruje, o czem poniżej. 



Caspar y ') oczywiście miał do czynienia z samemi młodemi okazami, gdyż 

 długość ich ciała wynosiła tylko 4, 5 do 5,6 mm (2 — 2'/ 2 linij) gdy tymczasem 

 Fuhlrott 2 ) miał okazy przeszło 9 mm (4"'j długie, a niektórzy badacze w tern 

 samem mieście Elberfeld znajdowali okazy do 13,5 mm ('/ 2 cala) długie. Młode 

 okazy, jak widzieliśmy, różnią się od starych pewnemi szczegółami budowy, jako 

 to: większą głową, krępszem ciałem, krótszemi stosunkowo nogami poskocznemi 

 ostatniej pary, ale głębokość bioder, pierścienie odwłoka i ręce nóg chwytnych są 

 mniej więcej takie same, przeto pod tym względem rysunek Casparyego dostar- 

 cza pewnych wskazówek. Obszerne zaokrąglenie tylnego i dolnego kąta trzech 

 pierwszych pierścieni odwłoka, stosunkowa długość trzech ostatnich nóg tułowia 

 mniej więcej takie same jak u Niph argus puteanus, de la Valette, ale ręce 

 nóg chwytnych tak są odmienne skutkiem znacznego wydłużenia, że trudno sta- 

 nowczo wyrzec, czy obie te formy do jednego należą gatunku. Dopóki nowe 

 badania wątpliwości nie wyjaśnia, zaliczanie kiełża z Elberfeld do gatunku N. pu- 

 teanus pozostanie tymczasowem. To samo stosuje się do kiełża z Bonn, którego 

 opisał Hosius 3 ), bo musiała to być forma zupełnie podobna do opisanej przez 

 Casparyego, skoro kopija rysunku tego ostatniego wystarczyła Hosiusowi do 

 przedstawienia nogi chwytnej kiełża, będącego przedmiotem jego pracy. 



Spejtce Bate podał figurę N. puteanus według nieogłoszonego zresztą 

 rysunku Guerin-Meneville *). Wyobrażony okaz stanowczo zbliża się do N. pu- 

 teanus, Koch, de la Valette, wysmukłością ciała, długiemi nogami poskocznemi 

 ostatniej pary, wydłużonym członkiem wierzchołkowym ich płata zewnętrznego, 

 ale jego cztery pierwsze biodra są stosunkowo głębsze, a ręce nóg chwytnych 

 znacznie odmienne. Mając na uwadze możliwą niedokładność rysunku należy 

 przyznać prawdopodobieństwo tożsamości w mowie będącego kiełża i N. pu- 

 teanus, Koch, de la Yalette. 



Plateau 5 ) dał rysunek odwłoka kiełża studziennego, który ze względu na 



') Robert Caspary. Gammarus puteanus Koch. Verhandlungen des naturhistorischen Veroins 

 der preussischen Rheinlande und Westplialen. Rok VI, 1849, str. 30 — 46. 



2 ) Fuhlrott, Tamże, str. 46, odsyłacz 1. 



3 ) A. Hosius. Ueber die Gammarus-Arten der Gegend von Bonn. Arhiv fur Naturgeschichte. 

 Rok XVI, 1850. Tom I, str. 233—248. Tab. I i II. 



Idem. Da Gammari speciebus, quae nostrłs in aquis reperiuntur. Dissertatio zoologica. 

 Bonnae, 1850. 



4 ) C. Spence Bate. Catalogue of the specimens of Amphipodous Crustacea in the collection 

 of the British Museum. Londyn, 1862. Tab. XXXII, fig. 4 i objaśnienie str. 387. 



5 ) F. Plateau. Recherches sur les Crustaces d'eau douce de Belgique. Część I, Memoires 

 couronnes et Memoires des savants etrangers publies par 1'Academie royale des sciences, des lettres 

 et des beaux arts de Belgique. Tom XXXIV, 1868. Tab. I, fig. 1. 



