284 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



wysmukłe ciało, zaokrąglone dolne i tylne kąty trzech pierwszych pierścieni od- 

 włoka, oraz długie nogi poskoczne ostatniej pary z długim członkiem wierzchoł- 

 kowym, przynajmniej tymczasowo zasługuje na zaliczenie do gatunku N. putea- 

 nus, chociaż brak szczegółów budowy przedniej części ciała nie pozwala na 

 stanowcze określenie w mowie będącego okazu. 



A. Costa ') pod nazwą Gammarus longicaudatus opisał kiełża bar- 

 dzo podobnego do N. puteanus, a mianowicie według opisu i rysunku G. lon- 

 gicaudatus posiada ciało wydłużone, wysmukłe; cztery pierwsze biodra niższe 

 od odpowiednich pierścieni; nogi poskoczne ostatniej pary bardzo długie, z długim 

 stosunkowo członkiem wierzchołkowym płata zewnętrznego; ręce nóg chwytnych 

 takie same jak N. puteanus; nogi tułowia 5-ej — 7-ej pary stopniowo coraz 

 dłuższe. Z drugiej jednak strony dolne i tylne kąty trzech pierwszych pierścieni 

 odwłoka mocno są zeszczuplone, ku tyłowi wydłużone i na wierzchołku zaostrzo- 

 ne. Z powodu różnicy w kształcie tych kątów naj właściwiej będzie pozostawić 

 skorupiakowi nazwę gatunkową longicaudatus, w każdym jednak razie zali- 

 czając go do rodzaju Niphargus. 



Niphargus stygius, którego Schiódte 2 ) z taką dokładnością opisał, 

 pod następuj ąceini względami zbliża się do N. puteanus: rożki górne niezbyt 

 długie, trzy ostatnie nogi tułowia stopniowo ku tyłowi coraz dłuższe, tylne i dolne 

 kąty trzech pierwszych pierścieni odwłoka zaokrąglone; nogi poskoczne ostatniej 

 pary u samca długie, z długim członkiem wierzchołkowym płata zewnętrznego. 

 Różnice są jednak bardzo znaczne: cztery pierwsze biodra są wyższe od odpowiednich 

 pierścieni; 5-te i 6-te biodro na dolnym brzegu mają po dwa nacięcia zamiast po 

 jednem; ręce nóg chwytnych odmiennej są formy i sutsze posiadają szczecin)'; 

 głaszczki żuwaczek, oraz płat wewnętrzny szczęk 1-ej pary suciej są szczecinami 

 uzbrojone, a głaszczki szczęk posiadają szczeciny nietylko na wierzchołku, ale 

 i na brzegu zewnętrznym; uzbrojenie płata zewnętrznego szczękonóg odznacza się 

 znacznie wydłużonemi szczecinami na brzegu wierzchołkowym; najwyższym jest 

 9-ty pierścień ciała, zamiast 9-go i 10-go. Chociażby uzbrojenie płata wewnętrz- 

 nego szczęk 1-ej pary i głaszczki tychże szczęk błędnie było podane, zawsze 

 N. stygius musi być uznany za samodzielny gatunek. 



Schiódte 3 ) utworzył nadto inny gatunek tego samego rodzaju: N. aquilex. 

 Sądząc ze wzmianki w dziele S. Bate i Westwood 4 ), Schiódte opisał go z oka- 

 zów zasuszonych na papierze i takie same okazy opisał S. Bate 5 ). Tak więc zna- 



') Achille Costa. Eieerche sui crostacei Amphipodi del regno di Napoli. Meinorie delia reale 

 Acadernia delie scienze. Vol. I, fascicolo II per 1'anno 1853. Napoli, 1857, str. 217. Tab. IV, fig. 6. 



2 ) J. C. Schiódte. Bidrag till den underjordiske Fauna. Det danske Videnskabernes Selskabs 

 Skrifter. Naturvidenskabelig og mathematisk Afdeling. Seryja V, Tom II. Kopenhaga, 1851, str. 

 25—28, Tab. III. 



3 ) J. C. Sehiodte. Oni den iii England opdagede Art af Hulekrebs-Slegten Niphargus. Over- 

 sigt over det kongelige danske Videnskabernes Selskabs Forhandlinger og dets Medlemrners Arbeicler 

 i Aaret 1855. Kopenhaga, str. 349 — 350; drzeworyt str. 50. 



4 ) C. S. Bate and J. O. Westwood. A history of the British Sessile-eyed Crustacea. Tom I 

 Londyn, 1863, str. 317. 



5 ) C. Spence Bate and J. O. Westwood. L. c. str. 316. 



