A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



285 



my tego kiełża z okazów wadliwie zachowanych. Pomijając grzebień wzdłuż grzbie- 

 tu, który mu Schiódte niesłusznie przypisywał, gdyż według wyjaśnienia S. Ba- 

 tea i Westwooda grzebień powstaje na delikatniejszych egzemplarzach skutkiem 

 ich wysuszenia na papierze '), N. aquilex od N. puteanus, Koch, de la Va- 

 łette, różni się jednym tylko szczegółem: że nogi 5-ej, 6-ej i 7-eJ pary jednakowo 

 są. długie, gdy tymczasem u ostatniego stopniowo są coraz dłuższe. Spence Bate 

 i Westwood 2 ) jako synonimy N. aquilex przytaczają: N. puteanus Koch, 

 z Dwu-Mostów; de la Vallette; Caspary; Hosius; G. pulex mi nu tus Ger- 

 vais; Gammarus longicaudatus, Costa; G. subterraneus, Leach. Po- 

 mijając trzy ostatnie synonimy, z pomiędzy których pierwszy jest dowolny, drugi 

 bardzo wątpliwy, a ostatniego nie jestem w możności ocenić, pozostałe są niewą- 

 tpliwie uzasadnione, bo stosunkowa długość ostatnich nóg tułowia na figurze 

 wykonanej bez należytego ich wymierzenia, lub narysowania za pomocą kamery, 

 nie może służyć do rozróżnienia gatunków. Kiełża studziennego z Ratysbony, opi- 

 sanego przez Kocha 3 ), Spence Bate pozostawia w gatunku N. puteanus *). 

 Zatem uznaje on także potrzebę rozdzielenia obu form kiełży podziemnych scha- 

 rakteryzowanych przez Kocha, lecz inaczej ode mnie postępuje, bo dla dawniej 

 opisanej formy proponuje zachowanie pierwotnej nazwy gatunkowej puteanus, 

 Koch, a do formy później scharakteryzowanej stosuje gatunkową nazwę aquilex, 

 Schiódte, gdy tymczasem ja ze swój strony, dla kiełża z Dwu-Mostów, jak powyżej 

 usprawiedliwiłem, pragnąłbym zachować nazwę puteanus, a dla kiełża z Ra- 

 tysbony proponuję nazwę ratisbonensis. Według mojej propozycyi N. aquilex 

 staje się synonimem N. puteanus, a tem samem traci samodzielne miejsce 

 w układzie. 



Spence Bate w studniach angielskich znalazł dwa gatunki kiełża, które 

 uznał za nowe: Niphargus fontanus i Niphargus kochianus 5 ). 

 U N. fontanus 1-szy, 2-gi i 3-ci, u N. kochianus 2-gi i 3-ci pierścień odwłoka 

 odznaczają się zaostrzeniem dolnych i tylnych kątów; u obu pierwsze 4 biodra są 

 tak samo wysokie jak odpowiednie pierścienie ciała; nogi poskoczne ostatniej pary 

 mało są wydłużone, a ręce nóg chwytnych w wysokim stopniu charakterystyczne: 

 u N. fontanus gruszkowate z powodu bardzo skośnej dłoni, u N. kochianus 

 podłużnie czworokątne, nieco węższe u góry aniżeli u dołu. Zaostrzone kąty 



') C. Spence Bate and J. O. Westwood. L. c. str. 317. 



2) L. c. str. 315, 316. 



3 ) C. L. Koch. Deutschlands Crustaceen, Myriapoden and Arachniden. Regensburg. Zeszyt 

 V, Tab. 2. 



4 ) C. Spence Bate. Catalogue ot the specimens of Amhipodous Crustacea in the British Mu- 

 seum. Londyn, 1869, str. 177. 



5 ) Spence Bate. Proceedings of Dublin Univ. Zoological and Botanical Assoc. 1859. Natural 

 History Review. Tom VI, str. 165, fig. 1, 2. Przytoczono według obu poniżej wymienionych dzieł. 



G. Spence Bate. Catalogue of the specimens of Amphipodous Crustacea in the collection of the 

 British Museum. Londyn, 1862, str. 175 — 176, Tab. XXXII, fig. 2, 3. 



C. Spence Bate and I. O. Westwood. A history of the British Sessile-eyed Crustacea. Tom I 

 Londyn, 1863, str. 319—325. 



