286 



DZIAŁ III. ZO0L0GIJA. 



dolne i tylne 3-ch pierwszych pierścieni odwloką bardzo są charakterystyczne. 

 Podobne kąty, lecz na wierzchołku nieco przytępione, posiada N. longicauda- 

 tus, A. Costa, przytem biodra tego ostatniego są znacznie niższe w porównaniu 

 z pierścieniami, nogi poskoczne ostatniej pary znacznie dłuższe, a ręce nóg chwy- 

 tnych zupełnie innej formy. Zaostrzone kąty pierścieni odwłoka i ręce nóg 

 chwytnych, oraz krótkość nóg poskocznych ostatniej pary dostatecznie wyróżnia 

 oba gatunki angielskie od N. ratisbonensis i N. stygius. Oba znowu w mo- 

 wie będące gatunki, N. fontanus i N. kochianus różnią się pomiędzy sobą, 

 rękami nóg chwytnych, oraz tern, że u ostatniego 1-szy pierścień odwłoka ma 

 dolny i tylny kąt zaokrąglony, gdy tymczasem u pierwszego ten sam pierścień, 

 podobnie jak dwa następne, ma kąt zaostrzony. Oba więc gatunki należy przy- 

 jąć i wprowadzić do układu. Humbert ') także je przyjął, czyniąc jednak uwa- 

 gę, że według opisu i rysunków zdają się być wyraźne, lecz w praktyce ich de- 

 terminowanie nie jest łatwe. Humbert nie wyjaśnił jakie spostrzeżenia skłoniły 

 go do wypowiedzenia tego zastrzeżenia. 



Spence Bate i Westwood 2 ) na mocy podobieństwa rąk na nogach chwy- 

 tnych są skłonni uznać tożsamość N. kochianus i kiełżow opisanych przez 

 Casparyego i Hosiusa, na co zgodzić się nie można z powodu, że Caspary wy- 

 raźnie rysuje dolne i tylne kąty trzech pierwszych pierścieni odwłoka obszernie 

 zaokrąglone. 



Profesor Paweł Godet 3 ) opisał olbrzymiego kiełża ze studni w Neuchatel, 

 którego zaliczył do gatunku Niph. (Gammarus) puteanus, Koch, pomimo 

 że dostrzegł pewną niezgodność znamion w porównaniu z osobnikami opisanemi 

 tak przez Kocha, jako też przez de la Yalette St. George, gdyż różnice 

 przypisywał różnicom wieku i płci. Wielki ten kiełż z Neuchatel, którego dłu- 

 gość, bez rożków i nóg poskocznych, wynosiła 33 mm, wieloma szczegółami bu- 

 dowy znacznie się różni od wszystkich poprzednio rozebranych gatunków rodzaju 

 Niphargus. Tak mianowicie, według rysunku i niezbyt niedokładnego opisu 

 prof. Godet, znamiona kiełża przedstawiają się w sposób następujący: Dwa 

 pierwsze biodra niższe, 3-cie równej wysokości, 4-te znacznie wyższe od odpo- 

 wiednich pierścieni, przyczćm 4-te jest też bez porównania wyższe i dłuższe od 

 poprzedzającego. Drugi pierścień odwłoka jest najwyższy. Tylny i dolny kąt 

 trzech pierwszych pierścieni odwłoka zaokrąglony. Rożki górne są długości ciała 

 (według Godet 4 ) 30 mm, według de Eodgemont 5 ) 33 mm długie), z wicią 



') Ąlols Humbert. Description clu Niphargus puteanus var. Forelii. Bulletin de la societe 

 vaudoise des Sciences naturelles. Tom XVI, str. 287. Materiaux pour servir a 1'etude de la faunę 

 profonde du lac Leman, Lozanna, 1866, str. 321. 



2 ) C. Spence Bate and J. O. Westwood. A history of tlie British Sessile-eyed Ćrustacea ; 

 Tom I. Londyn, 1863, str. 325. 



3 ) Bulletin de la Societe des sciences naturelles de Neuchatel. Tom IX. Zeszyt 2. Neuchatel, 

 1872. Posiedzenie d. 21 Grudnia 1871 r., str. 153—155. 



4 ) Paul Godet. Note sur le Gammarus puteanus. Ibidem. Tom XI, 1876 — 1879. Posiedze- 

 nie d. 14 Lutego 1878 r. De Rougeraont. Etude sur la faunę des eaux privees de lumiere. Rysunek 

 na stronicy tytułowej. 



5 ) De Rougemont. Etude sur la faunę des eaux privees de lumiere. Neuchatel, 1876, str. 25. 



