288 



DZIAŁ III. ZOOLOGI.TA. 



(szczegóły dotyczące długości nóg tułowia i formy ud, według rysunków, gdyż 

 w opisie niema o tern wzmianki). Nogi poskoczne ostatniej pary długie, prawie 

 dorównywaj ące '/ 3 długości ciała (nogi długie 2 mm, ciało 7 mm); wierzchołkowy 

 członek ich płata zewnętrznego wydłużony, dorównywaj ący więcej niż połowie 

 długości członka 1-go; ten ostatni na brzegu wewnętrznym z trzema wiązkami 

 kolców, najniższa i naj wyższa wiązka z pierzastą szczeciną. Blaszka ogonowa 

 głęboko, prawie do samej podstawy rozcięta. Skrzela wąskie i krótkie, na sześciu 

 ostatnich parach nóg tułowia. Blaszki jajonośne obserwowanych samic małe, 

 bez szczecin na brzegu, z: trzema lub czterema krótki emi włoskami. 



Oprócz tego Humbert bardzo szczegółowo i z wzorową dokładnością opisał 

 budowę uzbrojenia gębowego, o czem miałem sposobność pojirzednio wspomnieć. 



N. puteanus var. Onesiensis niczem istotnem nie różni się od po- 

 przedniego. 



N. puteanus var. Forelii zbliża się do N. puteanus, Koch, de la 

 Valette: niskiemi biodrami, długiemi nogami poskocznemi ostatniej pary, nogami 

 5-ej pary krótszemi od następnych nóg, ale różni się od niego: rękami nóg chwy- 

 tnycb, które są dłuższe niż szerokie; zaostrzonym dolnym i tylnym kątem 3-go 

 pierścienia odwłoka; udami 5 -ej — 7-ej pary jednakowo długiemi. Od N. 1 on- 

 gi ca u dat us różni się dolnemi i tylnemi kątami 2 -go pierścienia odwłoka; 

 rękami nóg chwytnycb; udami 3-ch ostatnich par nóg tułowia; stosunkową 

 długością trzech ostatnich par nóg tułowia. Temi samemi szczegółami bu- 

 dowy różni się on od N. stygius, który nadto, jak widzieliśmy, posiada bardzo 

 cbarakterystyczne uzbrojenie gębowe. Od N. fontanus i N. kochianus 

 różni się tylnemi i dolnemi kątami 2-go pierścienia odwłoka, oraz rękami nóg 

 chwytnycb. Od N. Godeti, oprócz tych samych szczegółów, różni się także 

 znacznie krótszemi rożkami górnemi, nogami poskocznemi ostatniej pary, oraz 

 4-em biodrem. 



Tak więc N. puteanus var. Forelii wyraźnie różni się od wszystkich 

 poprzednio opisanych kiełżów podziemnych, i studziennych, w zupełności więc 

 zgadzam się z profesorem Forel '), że należy przyznać mu znaczenie samodziel- 

 nego gatunku N i p h a r g u s Forelii. 



Niphargus orcinus z jaskiń Krainy, którego G. Joseph 2 ) szczegółowo 

 opisał, oprócz olbrzymich wymiarów (bez rożków i nóg poskocznych samiec długi 

 51 mm, samica 47,5 mm), o ile można wywnioskować z opisu bez rysunków, prze- 

 dewszystkiem wyróżnia się rękami nóg chwytnycb i blaszką ogonową. Ręka 

 przedstawia się jako duża tarcza ograniczona czterema łukowatemi bokami. Tylny 

 bok jest gęsto włochaty, od płasko łukowatego dolnego brzegu (dłoni) oddzielony 



') F. A- Forel. La faunę profonde des lacs suisses. Neue Denkschriften der allgemeinen 

 schweizerischen Gesellschaft fur die gesammten Naturwissenschaften. Nonveaux Memoires de la So- 

 ciete Helve"tique de sciences naturelles. Tom XXIX. Część 2-ga, 1885, str. 113. 



2 ) Gustav Joseph. Systematisches Verzeicliniss der in den Tropfstein-Grotten in Krain ein- 

 heimischen Arthropoden. Berliner enthomologische Zeitschrift, (1875 — 1880: Deutsche enthomolo- 

 gische Zeitschrift). Herausgegeben von dem Enthomologischen Verein in Berlin. Bedacteur Dr. H. 

 Dewitz. Berlin, 1882. Tom XXVI. Zeszyt I, str. 7 — 9. 



