A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



293 



Corpus feminae ad 7, 13 m, maris ad 3,93 mm longum. 



Commoratur in puteis pagi Zakopane in septentrionalibus montium Tatry de- 

 clivibus. 



Ze wspomnianej studni u Jana Kozieniaka wydobyłem 223, ze studni u Ja- 

 nikowej 3 okazy tego gatunku. Pomiędzy pierwszeini znalazłem samicę z jajami 

 w jamie wylężniczej. 



Ciało nieco więcej nad 4 (4,14 — 4,3) razy dłuższe od wysokości 3-go pierście- 

 nia ciała wraz z jego biodrem. 



Głowa mniej więcej tak długa jak wysoka, u osobników bardzo małych 

 (2,5 mm) dłuższa niż wysoka. Stosunek jej długości, do długości ciała dosyć 

 zmienny, gdyż wyobraża ona '/ 9 — '/ 14 długości ciała, jak to wykazuje załączona 

 tabela. 





P 



P 



P 



? 



1 



P 



6 



6 



Długość ciała. Corpus longum . . 



7,128 



6,237 



5,700 



4,900 



4,818 



4,620 



3,934 



3,650 



Długość głowy jest częścią, długości cia- 

 ła. Longitudo capitis corporis 



7.4,5 



7u 



7.2 



Vl0 



7io 



Vn 



79,5 



Vi 



U góry, z każdej strony, przedni brzeg głowy jest niezbyt głęboko wycięty 

 dla pomieszczenia podstawy rożków górnych. Poniżej tego wycięcia brzeg gło- 

 wy rozszerza się w obszerną blaszkę, równo na wierzchołku uciętą, która zasłania 

 podstawę 1-go członka nasady rożków dolnych, pozostawiając odsłoniętym 

 jego wierzchołek (tab. XI, fig. 1; tab. XII, fig. 1). Podobne rozszerzenie 

 przodu głowy spotykamy u Goplana polonica, lecz u tej ostatniej jest ono 

 jeszcze większe i zupełnie zakrywa 1-szy członek rożków dolnych '). 



Stosunkowa wysokość pierścieni ciała od 1-go — 7-go taka sama jak 

 u opisanych powyżej form rodzaju Niphargus. 8-my pierścień znacznie jest 

 wyższy od poprzedniego i znacznie niższy od następnego, który ze swej strony 

 jest znacznie wyższy od następnego 10-go. Tak wiec najgłębszym jest pierścień 9- ty, 

 a pierścień 8-my i 9-ty są prawie równe i znacznie od niego niższe. Dolny i tylny 

 kąt wszystkich tych pierścieni silnie jest zaostrzony, oraz na dwu pierwszych 

 (8-ym i 9-ym) ku tyłowi i ku górze zagięty. Tylny brzeg wszystkich trzech pier- 

 ścieni jest nieco wypukły. Na zewnętrznej powierzchni 8-go i 9-go pierścienia 

 ciągnie się żeberko ukośnie skierowane od tylnego i dolnego kąta pierścienia 

 ku górze i ku przodowi. Na dolnej części tylnego brzegu każdego z trzech 

 pierwszych pierścieni odwłoka znajduje się jedna do dwu szczecinek; przy dol- 

 nym brzegu 9-go i 10-go spostrzegamy 3 lub 2 dosyć silne kolce. Na grzbietowej 

 stronie odwłoka, z każdej sti-ony przy tylnym brzegu 1-go pierścienia znajdują 

 się dwie szczecinki, przy tylnym brzegu 2-go jedna szczecinka, a pod nią krótki 



') August Wrześnio wski. Goplana polonica, nowy rodzaj i gatunek skorupiaka obunogiego 

 z okolic Warszawy. Pamiętnik Fizyjograficzny. Tom I. Warszawa, 1881, str. 334, tab. X, fig. J, 2. 



