296 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



jej inniejszemi szczecinami. Palce u obu rąk są. silne, łukowate, z krótkim zao- 

 strzonym szponem; górny brzeg palca jest gładki, bez trójkątnego wyrostka nad 

 szponem, uzbrojony kilkoma włoskami; dolny, wypukły brzeg jest opatrzony je- 

 dnym zgiętym włosem (tab. XIV, fig. 8). Sródnoże nóg 1-ej pary jest krótkie, mało 

 dłuższe niż szerokie, 2-ej pary u samca prawie takie samo, u samicy znacznie sto- 

 sunkowo dłuższe, bo prawie 2 razy tak długie jak szerokie. Na obu paracb nóg na 

 tylnym brzegu śródnoża znajdują się długie szczeciny, znacznie szersze na śródno- 

 żu 2-ej pary. Nogi cbwytne bardzo małej samicy, 2,500 mm długiej, były takie sa- 

 me jak wyrośniętej, tylko daleko skąpiej opatrzone szczecinami (tab. XIV, fig. 9). 



Uda nóg 5 ej— 7-ej pary są szerokie, na przednim i tylnym brzegu gęsto pit- 

 ko wane; 7-ej pary stosunkowo najszersze, 6-ej najwęższe; 5-ej pary mniej więcej 

 i'/ 3 , 6-ej pary l'/ 2 > 7-ej l'/ 4 raza dłuższe niż szerokie. Biodro 5-ej i 6-ej pary są. 

 u dołu węższe niż u góry, 7-ej naodwrót znacznie u dołu szersze. Wszystkich 

 tych bioder oba brzegi są wypukłe, lecz tylny daleko bardziej aniżeli przedni (tab. 

 XI, fig. 1). U osobników znacznie mniejszych (3,934 mm, 2,500 mm) biodra są 

 stosunkowo szersze, z przednim i tylnym brzegiem bardziej wypukłym, ale mniej 

 ząbkowanym, przyczem ząbkowanie tem słabiej jest rozwinięte, im mniejszy jest 

 osobnik (tab. XII, fig. 1). 



Palce na wszystkich nogach tułowia są cienkie, wydłużone; na nogach trzech 

 ostatnich par znacznie dłuższe i grubsze aniżeli na poprzedzających. 



Szczeciny wszystkich nóg są krótkie i nieliczne. 



Nogi 3-ej i 4-ej pary pi-awie równej są długości, 3-ej zaledwie dłuższe. Nogi 

 5-ej pary są dłuższe od obu nóg poprzedzających, oraz znacznie dłuższe od nóg 

 7-ej pary, lecz o wiele krótsze od nóg 6-ej pary, które są najdłuższe, a 7-ej pary 

 najki-ótsze (tab. XI, fig. 1; tab. XII, fig. 1). Szczegóły w tabeli I na końcu pracy. 



Nogi poskoczne 1-ej pary nasadą i wierzchołkiem płatów zaledwie wy- 

 stają poza odpowiednie części nóg następnej pary. Nasada nóg 1-ej pary mało 

 jest dłuższa od ich płata wewnętrznego, a nogi 2-ej pary mają obie te części jedna- 

 kowo długie. Nasada nóg 2-ej pary jest mniej więcej równa '/ 3 długości końcowej 

 części odwłoka złożonej z trzech ostatnich jego pierścieni. Na wierzchołku 

 każdej nasady, tak nad płatem wewnętrznym, jako też zewnętrznym wznosi się 

 silny kolec. Oprócz niego nasada nóg 1-ej pary na swym wewnętrznym i ze- 

 wnętrznym brzegu ma po 3, a nasada nóg 2-ej pary po jednym kolcu. Płaty nóg 

 mają po 4 kolce, wyjąwszy zewnętrzny płat nóg 2-ej pary, oraz na wierzchołku 

 każdego płata znajdują się trzy lub cztery silne kolce. 



Noga poskoczna 3-ej pary (tab. XIV, fig. 11, 12) jest mniej więcej tak dłu- 

 ga jak nasada nóg poprzedniej pary. Składa się ona z obszernego członka podstawo- 

 wego i małego, stożkowatego członka wierzchołkowego, który jest w przybliżeniu 

 2'/ 2 raza krótszy od poprzedniego. Na wewnętrznej powierzchni członka podsta- 

 wowego są osadzone dwa silne kolce. Na członku wierzchołkowym jeden kolec 

 znajduje się na samym jego czubku, a drugi nieco niżej. U osobników bardzo 

 młodych (2,000 mm, 2,500 mm) nogi taką samą mają budowę, wyjąwszy uzbroje- 

 nie daleko słabsze, bo składające się z jednego tylko kolca wierzchołkowego. 



Blaszka ogonowa (tab. XIV, fig. 13, 14) jest tak płytko na górnym brze- 

 gu wyszczerbiona, że wycięcie nie dochodzi nawet do '/ 3 jej długości. U form wy- 



