300 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



że pomiędzy okazami dtuższemi nad 7,128 mm, do 4,620mm nie znalazłem ani je- 

 dnego samca, gdy tymczasem napotkałem ich dwu pomiędzy osobnikami mniej- 

 szemi od 4 mm, naprowadza na myśl, że u Boruta tenebrarum, podobnie 

 jak u Goplana polonica, samiec nigdy nie dorasta takich wymiarów jak 

 samica. 



Boruta tenebrarum przez tydzień żył u mnie w akwai*yjum, poczem 

 z powodu wyjazdu z Zakopanego musiałem go umieścić w spirytusie. Prawie 

 ciągle chodzi on po dnie naczynia zwrócony grzbietem do góry; czasami podska- 

 kuje i pływa odwróciwszy się brzuchem do góry, nigdy jednak nie widziałem, 

 aby się w ten sposób dłuższy czas poruszał. Jednem słowem, zachowuje się po- 

 dobnie jak Goplana polonica, ale jest daleko powolniejszy. 



Poprzednio, mówiąc o rodzaju Boruta, wykazałem jego bliskie pokre- 

 wieństwo z rodzajem Goplana, jeżeli zaś porównamy gatunki obu tych rodzai, 

 przekonamy się, że są. do siebie bardzo podobne z powierzchowności, wyjąwszy 

 tylko, że Boruta tenebrarum nie ma oka, jego ciało jest bezbarwne, bez 

 ukośnej krawędzi na 10 pierścieniu ciała (3-cim odwłoka). 



O wielości gatunków rodzaju Niphargus. 



Krytyka poglądów Filipa de Roiigeinont, 



De Rougemont •) w studni prosektoryjum anatomicznego w Monachijum 

 znalazł wielką obfitość kiełży rozmaitej wielkości, pomiędzy któremi rozpoznał 

 pięć rozmaitych form mających odpowiadać wszystkim znanym mu kiełżom stu- 

 dziennym: Crangonyx subterraneus, Niphargus kochianus, N. pu- 

 teanus, Caspary, Hosius; Niph. fontanus; Niph. sty gius = Gam marus 

 puteanus de la Valctte. O kiełżach wyobrażonych przez Kocha pobieżnie 

 tylko wspomina. Obecność w tej samej studni wszystkich znanych (?) form 

 bardzo go zdziwiła, ponieważ zaś pomiędzy okazami drobnemi nie znalazł form 

 podobnych do wielkich okazów, przeto wpadł na myśl, że te pięć form nie wyo- 

 braża rozmaitych gatunków, ale odpowiada rozmaitym stopniom rozwojowym 

 tego samego Gammarus puteanus, Koch. Dla sprawdzenia swego poglądu 

 odosobnił on pojedyńcze okazy w oddzielnych naczyniach. Mały okaz 4 mm 

 długi wylenił się podczas nocy; w zrzuconej powłoce można było rozpoznać 

 pierwszą formę (Gran gony x subterraneus), sam zaś okaz powiększył się 

 o jeden milimetr i przybrał postać drugiej formy (Niphargus kochianus). 

 W kilka dni później wylenił się inny, większy okaz czwartej formy (sprzeczność 

 u autora, nie wiadomo czy to był Gam. puteanus, Koch, czy Niph. fonta- 

 nus S. Bate) i przybrał postać piątej formy. „Ainsi, U riya plus de doute 



') Ph. de Rougemont. — Etude cle la faunę des eaux privees de lumiere. 1876, str. 23 — 24. 



