A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 301 



a avoir sur le developpernent de ce crustace; les six formę ąuil nous pre- 

 sente ne sont que les differents degres de son accroissement" . Dodać tu wi- 

 nienem, że szóstą formę według DE RougeMonta tworzy okaz znaleziony 

 w studni w Neuchatel, dla którego zaproponowałem nazwę: Niphargus 

 Grodeti. 



Ten dziwny pogląd, będący w sprzeczności ze znanemi faktami przeobrażeń 

 skorupiaków kielżowatych (Gammaridae) wywarł pewien wpływ, albowiem 

 niektórzy badacze, nawet prof. Leydig ') i prof. Vejdovskt 2 ), oświadczyli się 

 na jego korzyść, z tego więc powodu zasługuje on na bliższy rozbiór. Zacznę od 

 przedstawienia niedokładności i sprzeczności w pracy de Rougemonta, a na- 

 stępnie, przedstawię fakty przemawiające przeciwko poglądowi. 



Trudno zrozumieć na jakiej zasadzie de Rougemont do swojej teoryi włą- 

 czył także kiełża znalezionego w Neuchatel, boć nie powinien był dziwić się, że 

 pomiędzy okazami z Monachijum nie znalazł odpowiudającj 7 ch mu form młodo- 

 cianych, których trzeba było szukać w tej samej studni, z której go wydobyto. 

 Z drugiój znowu strony dziwna rzecz, dla czego do szeregu stopni rozwojowych 

 nie wprowadził Gamm ar us longicaudatus, A. Costa i wcale nie uwzglę- 

 dnił Nip. aquilex, Schiiklte. 



De Rougemont, który przeprowadzając zupełnie nowy pogląd powinien 

 był bardzo dbać o dokładność i ścisłość swych twierdzeń, błędnie utrzymuje, ja- 

 koby Caspary i Hosius dali rysunek samej tylko tylnej części odwłoka 3 ), bo 

 pierwszy z nich przedstawił całego kiełża. Niesłusznie też zarzuca S. Bateowi, 

 że na jego rysunku N. kochianus brak nóg poskocznych ostatniej pary; 

 wprawdzie S. Bate czyni taką uwagę w opisie tego gatunku, ale na rysunku 

 wyobraził całkowity okaz 4 ), więc jego uwaga była prostym lapsus calami, 

 któregoby de Rougemont, nie przeoczył, gdyby się był uważniej zapoznał 

 z dziełem S. Batea, a zwłaszcza z dziełem wydanem przez tego ostatniego 

 wspólnie z prof. Westwood 5 ); niestety, tego ważnego dzieła nie spotykamy 

 w spisie źródeł literatury umieszczonym na czele pracy de Rougemonta. 



Znamiona gatunkowe i rodzajowe skorupiaków obunogich opierają się na 

 rozmaitych szczegółach budowy; trzy ostatnie pierścienie odwłoka i ręce nóg 

 chwytnych są tu stanowczo niewystarczające, a jednakże de Rougemont nie po- 

 dał żadnych zresztą szczegółów, nawet nigdzie nie wspomina o formie blaszki 

 ogonowej, która u Cragonyx jest słabo wyszczerbiona, a u Niphargus 

 głęboko rozcięta. De Rougemont nie zwrócił też uwagi na to, że jego rysunki 

 nie zgadzają się ze znamionami gatunków S. Batea i Schiódtego, którym 



') Leydig. Uebcr Amphipoden imd Isopoden. Anatomische und zoologische Bemerkungen. — 



Zeitschrift fur wissenschaftliche Zoologie. 1878. Tom XXX, dodatkowy, str. 248. 



2 ) Vejdovsky. Thierische Organismen der Brunnenwasser von Prag. Praga. 1882, str. 24. 

 Odsyłacz. 



3 ) De Rougemont. L. c., str. 23. 



4) C. S. Bate. Catalogue, str. 177. Tab. XXX[I, fig. 3. 



5 ) O. S. Bate and J, O. Westwood. British Sessile-eyed Crustacea. 



