302 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



mają, odpowiadać, a tern samem zestawienia oparte na tych rysunkach żadnego 

 nie mają znaczenia. Crangonyx subterraneus ma nogi poskoczne ostatniej 

 pary zakończone jednoczlonkowym, pojedynczym płatem, gdy tymczasem mająca 

 mu odpowiadać 1-sza forma kiełża z Monachijum, według rysunku de Rouge- 

 monta ') ma płat dwuczłonkowy. Ręce nóg chwytnych tejże 1-ej formy są od- 

 mienne od rąk Crangonyx subterraneus 2 ). Żadna z rąk narysowanych 

 przez de Rougemonta nie jest podobna ani do ręki Niph. fontanus, ani 

 Niph. stygius 3 ), a tem samem oba te gatunki niewłaściwie zostały włączone 

 do form rozwojowych kiełża z Monachijum. Jednem słowem, gdyby kiełże zna- 

 lezione w studni w Monachijum, rzeczywiście odbywały tak skomplikowane 

 przeobrażenia, jak de Rougemont mniema, zawsze jego zestawienie mniemanych 

 form rozwojowych z gatunkami opisanemi przez Spence Batea i ScmÓDTEGO, 

 stanowczo jest dowolne i chybione. Dowolność okazuje się i z tego, że pomiędzy 

 synonimami 5-ej formy de Rougemont wymienił Niph. stygius i Niph. 

 puteanus, de la Valette, które, jak poprzednio widzieliśmy, znacznie są 

 odmienne. 



W jednem miejscu de Rougemont oświadcza, że czwarta forma kiełża 

 znalezionego w Monachijum odpowiada gatunkowi Niph. fontanus, S. Bate, 

 a nieco dalej tenże Niph. fontanus figuruje jako synonim formy 3-ej, gdy 

 tymczasem jedynym synonimem formy 4-ej jestGammarus puteanus, Koch. 

 Nie dosyć na tem, o formie 3-ej, której synonimem ma być N. fontanus, kilka 

 stron wprzódy powiedziano, że wyobraża ona formę przedstawioną przez CaspA- 

 ryego i Hosiusa, t. j. Gam. puteanus, znacznie co do rąk odmienną od N. 

 fontanus. Na tój samej stronie dowiadujemy się także, że rysunki Kocha 

 są, za małe, aby mogły służyć do ścisłego porównania; cependctnt ils corres- 

 yondent assez aux deux dernieres formes, t. j. czwartej i piątej, ale pomię- 

 dzy synonimami tej ostatniej napróżnobyśmy szukali o nich wzmianki. Po- 

 nieważ na tej samej stronicy de Rougemont pod czwartą formę podciąga 

 i Niph. fontanus, S. Bate i kiełże wyobrażone przez Kocha, przeto, pisząc 

 tę stronicę uważał je za jedno i to samo, na co niepodobna się zgodzić z po- 

 wodu zupełnie odmiennych rąk, a co de Rougemont pośrednio sam odwołał 

 pisząc jcdnę z dalszych stronic, bo, jak tylko co wspomniałem, Niph. fonta- 

 nus przeniósł do formy 8-ej, a w 4-ej umieścił oba kiełże Kocha 4 ). 



Na jednej stronicy de Rougemont twierdzi, że wszystkie kiełże, jakie roz- 

 patrywał, nawet najmniejsze, już były dojrzale, gdyż posiadały doskonale rozwi- 

 nięte części płciowe, anainnój, mówiąc o formie 1-ej oświadcza, że samice można 



') De Rougemont. L. c. Tab. II, fig. 1. 



2 ) De Rougemont. L. c. Tab. I, fig. 1, 2. — S. Bate. Catalogue. Tab. XXXII, fig. 6. 

 S. Bate and Westwood. British Sessile-eyed Crustacoa. Tom I, str. 327. 



3 ) De Rougemont. L. c. Tab. I, fig. 3, 4. — S. Bate. L. c. Tab. XXXII, fig. 3 h, — 

 S. Bate and Westwood. L. c, str. 319. — Schiódto. Danske Videnskab. Selskab Skrifter. Naturvi- 

 densk. og. mathem. Afd. Seryja 5. Tom II. Tab, III, fig. 8. 



4 ) De Rougemont. L. c., str, 23 i 29. 



