A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



303 



było rozpoznać tylko po blaszkach jajonośnych, tandis que les ovaires etaient 

 toujours rudimentaires, quand U m'arrivait de les decouwir (str. 28). Jakże więc 

 można było powiedzieć, że wszystkie osobniki były płciowo dojrzałe? Co się 

 tyczy blaszek jajonośnych u tej formy długiej 2 — 4 mm, to z tego co powie- 

 działem o ich stopniowym rozwoju u bardzo małych okazów Boruta tenebra- 

 rum można wnioskować, że się tu nieco de Rougemont omylił, gdyż u osobni- 

 ków 2,5 mm długich jeszcze niema ani siadu blaszek. 



W samćj redakcyi pracy także dają, się spostrzegać dziwne usterki. Na ta- 

 blicy II, fig. 2, oraz na tab. III, fig. 2 i 3 de Rougemont przedstawił trzy osta- 

 tnie pierścienie odwłoka rozmaitych form, a w objaśnieniach rysunków oznacza te 

 figury jako przedstawiające nogi tych form. Na tablicy II, fig. 5 narysował on 

 nogę chwytną 2-giej pary z blaszką jaj onośną, ale z objaśnienia wcale nie dowia- 

 dujemy się do jakiego kiełża noga należała. 



Wykazawszy niedokładności i sprzeczności w pracy de Rougemont a, prze- 

 chodzę do faktów przemawiających przeciwko jego poglądom, a mianowicie prze- 

 chodzę do przeobrażeń skorupiaków obunogich kielżowatych (Gammarina, 

 S. Bate, A. Boeck). 



Pomijając spostrzeżenia doktora DesmarS '), poświęcone obyczajom kiełży 

 słodkowodnych 2 ) świeżo wyszłych z jamy wylężniczej, wiadomości o budowie 

 osobników wyjętych z tej jamy lub tych, które ją świeżo opuściły, niezbyt są liczne. 

 Znalazłem je u następujących badaczy: C. Spence Batea 3 ), R. BrUzeliusa 4 ), 

 G-. O. Sarsa 5 ), A. Humberta °), J. D. Catta 7 ), G. Zaddacha 8 ); pewne wska- 

 zówki znajdują się też w dziele prof, B. Dybowskiego 9 ) o skorupiakach kielżo- 

 watych jeziora Bajkalskiego. 



') Desmars. Melanges d'histoire naturelle, 1762. Tom I, str. 217 — przytoczono według: 

 P. A. Latreille. Histoire generale et particuliere des crustaces et des insectes. Tom VI, Paryż, rok XI 

 (1802), str. 309. 



2 ) Latreille objaśnia, że kiełż zbadany przez doktora Desmars, którego ten ostatni nazwał clo- 

 porte aquatique, w rzeczy samej był crevette puce (Gammarus pulex), lecz mając na 

 uwadze, że Latreille tą nazwą, oznaczył kiełża z kolezystemi grzebieniami na grzbiecie 6-go — 12-go 

 pierścienia ciała, nie można zbytecznie ufać jego oznaczeniu. 



3 ) C. S. Bate. British Ass. Report, 1856, str. 55. 



4 ) R. Bruzelius. K. Svenska Vetenskaps Akademiens handlingar. Lund 1859. Tom III, nr. 1, 

 str. 10, 51, 53, 85, 101. 



5 ) Georg Ossian Sars. Histoire naturelle des crustaces d'eau douce de Norvege, 1865, str. 80. 

 Tab. VI, fig. 19, tab. VII, fig. 9. 



6 ) A. Humbert. Materiaux pour servir a l'e'tude de la faunę profonde du lac Leman. Seryja III, 

 str. 328. — Bulletin Soc. vaudoise Sc. nat. Tom XIV, str. 336. 



') J. D. Catta. Actes de la Socie'te Helvetique des Sciences naturelles reunie a Bex les 20, 21, 

 22aoutl877. 60 me session. Compte-rendu 1876— 1877. Lozanna, 1878, str. 260. 



8) Prof. G. Zaddach. Die Meeres-Fauna an der preussischen Kiiste. I. Crustacea. Schriften 

 der physikalisch-oekonomischen Gesellschaft in Konigsberg. Rok XIX. Królewiec. 1878, str. 30 

 (22)- 31 (23J. Tab. III. 



°) B. Dybowski. Beitrage zur naheren Kenntniss der in dem Baikal-See vorkommenden nie- 

 deren Krebse aus der Gruppe der Gammariden. Petersburg. 1874, str. 20, odsyłacz 1. 



