314 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Tak więc, u kiełży życie w głębinach jezior, nawet tak wielkich jak w Baj- 

 kale, nie pociąga za sobą utraty wzroku, a nawet zdaje się, że mało wpływa na 

 wielkość oka. Zatem wyprowadzanie ślepego N i pha rgus głębin od Gainma- 

 rus pulex nie ma podstawy, bo według tego co wiemy, ten ostatni zachowałby 

 oczy w największych nawet znanych otchłaniach jezior. Dla Niphargus trze- 

 ba tedy szukać miejsca pochodzenia na zewnątrz jezior. 



Do tego samego wniosku prowadzi nas także następujący fakt. Według spo- 

 strzeżeń profesora Forela '), w jeziorze Genewskiem w głębok&ści 300 m żyją 

 obok siebie zwierzęta ślepe (Niphargus Forelii, Asellus Foreli i) i widzą- 

 ce: Hydrachnidae, Cyclops, Lynceus, Gammarus p ul ex, Ly m n a eus. 

 To samo zauważył Asper 2 ) w jeziorze Curich, gdzie w głębokości 40 m bezoki 

 Niphargus i taki sam Asellus mieszkają w towarzystwie zwierząt z oczami: 

 Ostracoda. Sida cristallina, Gammarus pulex, Hydrachnidae. Ta- 

 kie pomięszanie zwierząt widzących i ślepych Asper 3 ) w ten sposób tłumaczy, 

 że posiadające oczy są pierwotnemi mieszkańcami jeziora i pochodzą od jego 

 fauny przybrzeżnej lub pelagicznej, a bezokie skorupiaki są przybyszami ze stu- 

 dzień i wogóle z wód podziemnych, których mieszkańcy odznaczają się brakiem 

 organu wzroku *). 



Tak więc, z jednej strony przyszliśmy do wniosku, że Niphargus jezior 

 niewątpliwie jest tam obcym przybyszem, a z drugiej widzimy, że się tam 

 mógł dostać tylko z wód podziemnych. Eostrząsając prawdopodobne pochodze- 

 nie skorupiaków rodzaju Niphargus mamy tedy do czynienia z samemi tylko 

 kiełżami wód podziemnych, do których należą wszelkie studnie. 



Pochodzenie N iph a rgu s ó w od Gammarus pulex lub innego bliskiego 

 gatunku wód oświetlonych jest rzeczą stanowczo nieprawdopodobną, jak to już 

 S. Bate 5 ), Humbert 6 ) i Forel 7 ) zauważyli. Okazy Gammarus pul ex, czy 

 innego kiełża wód oświetlonych, spłowiale skutkiem mieszkania w ciemności, czy 

 to w kopalniach, czy w głębi jezior, czy w sztucznie zaciemnionych akwaryjach, 

 niczego tu nie dowodzą, gdyż oprócz braku barwnika w niczem zresztą nie zbli- 

 żają się one do rodzaju Niphargus, lecz zachowują typową budowę swego ga- 



') Forel. Recherches photographiques sur la transparence de l'eau du lae (Leman). Materiaus 

 pour servir a, 1'etude de la faunę profonde du lac Leman. 1 Seryja. Lozanna. 1874, str. 25. 

 Forel. La faunę profonde des lacs suisses. 1885, str. 167 — 168. 



2 ) Asper. Ueber die Lichtveih;iltnisse in grossen Wassertiefen. Kosmos, Zeitschrift fur die 

 gesarnmte Entwicklungslehre. 1885, str. 178. 



3 ) Asper. Ibidem. Str. 178—179. 



4 ) To tłumaczenie pomieszania w głębinach zwierząt z oczami i bezokich najzupełniej wystarcza 

 dla jezior, lecz nie może być zastosowane do otchłani morskich, gdzie także żyją i ślepe i widzące sko- 

 rupiaki, ryby i t. d., bo nic nie wiemy o wodach podziemnych, z ktdrychby ślepe zwierzęta morskie mo- 

 gły pochodzić. 



5 ) S. Bate and J. O. Westwood. A History of the British Sessile-eyed Crustacea. Tom I. Lon- 

 dyn, 1863. Str. 314. 



°) A. Humbert. Description du Niphargus puteanus var. Forelii. Materiaus pour ser- 

 vir a 1'etude de la faunę profonde du lac Leman. Seryja 3-a. Lozanna. 1876. str. 307. 

 T) Forel. La faunę profonde des lacs suisses. Str. 168. 



