A. WRZEŚNIOWSKI. 0 TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



315 



tunku. Gdybyśmy nawet odszukali okazy Gr. pul ex lub innego gatunku wód 

 oświetlonych pozbawione oczów, mielibyśmy jedynie przed sobą. ślepą odmianę 

 gatunku, która także nie byłaby przejściem do Niphargus, odznaczającego się 

 wysmukłością ciała, budową szczęk, rożkami i przysadkami ciała. Z drugiej stro- 

 ny Niphargus z oczami nie przestałby należeć do tego rodzaju i jak wyżej wi- 

 dzieliśmy, istnienie takich gatunków jest możebne. 



Nie posiadamy żadnych wskazówek prawdopodobnego rodowodu rodzaju 

 Niphargus i Gammarus; możemy tylko powiedzieć, że te formy z pewnością 

 nie pochodzą jedna od drugiej, lecz niewątpliwie miały wspólny początek, t. j. 

 pozostały z jakiejś nieistniejącej obecnie formy, z której rozwinął się także 

 Eriopis. Naturalnie, niepodobna oznaczyć znamion tej formy pierwotnej, nie- 

 podobna domyślić się, jakie powody mogły wywołać zmianę w budowie ciała tego 

 prarodzica. Ze względu na stosunek wymienionych kiełży do ich prarodzica, na- 

 stępujące wnioski wydają mi się wielce prawdopodobnemi. Ciemne podziemia, 

 w których żyje Niphargus, mało zresztą mają mieszkańców, zatem zajmujący 

 nas kiełż od chwili osiedlenia się w tych podziemiach zawsze był tam wystawiony 

 na bardzo małe współzawodnictwo ze strony innych zwierząt. Możemy więc 

 przypuszczać, że się mało zmieniał i obecnie mniej jest zmieniony, aniżeli kielże 

 wód oświetlonych, żyjące w daleko cięższej walce z licznemi współmieszkańcami 

 tej samej wody. Zatem Niphargus niewątpliwie jest bliższy pierwotnej, ro- 

 dzicielskiej formy, aniżeli Gammarus. 



Eriopis zapewne przedstawia trzecią formę pochodną tego samego praro- 

 dzica, lecz musiał się on później rozwinąć ze szczepu wspólnego z Gammarus, 

 t. j. ze szczepu posiadającego szczęki podobnie jak u tego ostatniego zbu- 

 dowane. 



Z powyższego wynika, że wzajemny stosunek genealogiczny trzech rodzai: 

 Niphargus, Gammarus i Eriopis wyobrażam sobie w sposób następujący: 



Boruta i Goplana tak są do siebie podobne, że ani na chwilę nie można 

 powątpiewać o ich bliskiem pokrewieństwie i pochodzeniu od wspólnego praro- 

 dzica, od którego mało się oddaliły. Znaczna odległość miejsc, w których te kiel- 

 że znaleziono (Goplana ambulans, F. Muller, w Gryfii; Goplana poloni- 

 ca, mihi, pod Warszawą i w Białopolu w Lubelskiem; Boruta tenebrarum, 

 miki, w Zakopanem), nic tu nie znaczy, bo z jednej strony odpowiednie wody 

 mało jeszcze zbadano pod względem tak drobnych mieszkańców, a z drugiej" stro- 

 ny rozmieszczenie kiełży mogło być dawniej znacznie obszerniejsze aniżeli dzisiaj. 



