WŁ. TACZANOWSKI. SPIS PTAKÓW KRÓLESTWA POLSKIEGO. 



335 



zmniejszyła. Przybywa on w ostatnich dniach Marca lub w początku Kwietnia, 

 w początkach Października całkowicie kraj opuszcza. 



10. Circaetos gallicus (Gm.) Krótkoszpon. 



Ptak ten znajduje się wszędzie przez lato, lecz w małej liczbie i liczba jego 

 zmniejszyła się, nietyle jednak jak obu gatunków poprzedzających, gdyż gnieź- 

 dzi się także i w mniejszych daleko lasach. Przybywa w początkach Kwietnia, 

 do końca Września całkowicie strony nasze opuszcza. 



11. Buteo vulgaris (Bechst.) Myszołów. 



W części miejscowy, najpospolitszy z większych gatunków drapieżnych 

 dziennych w porze lęgowej, na zimę zostaje w liczbie stosunkowo małój. 



12. Buteo vuloaris desertorum (Daud.) Myszołów wschodni. 



Rasa ta wschodnia, mniejsza od myszołowa zwyczajnego, odznaczająca się 

 kolorem rudym mniej lub więcej rozpostartym na ogonie, na nogawicach i niektó- 

 rych innych częściach odzieży, gnieździ się w mniejszćj liczbie niż poprzedzający 

 w lasach gubernii Lubelskiej, a szczególniej części południowo-wschodniej, 

 w mniejszej jeszcze liczbie w gubernii Siedleckiej, a rzadko w okolicach Warsza- 

 wy. Nigdy tego myszołowa w zimie u nas nie widziałem. 



13. Archibuteo lagopus (Brunn.) Myszołów włochaty. 



Myszołów włochaty ukazuje się dopiero w końcu Października lub w po- 

 czątkach Listopada, zimuje i znika w Marcu lub w początku Kwietnia. W pewne 

 zimy jest pospolity, o wiele liczniejszy od myszołowa zwyczajnego w tej porze, 

 w inne zimy jest mniej lub więcej rzadkim, lecz zawsze się znajduje. 



14. Milvus ictinus (Savign.) Kania. 



W lecie pospolita, lecz wszędzie mało liczna. Ukazuje się zwykle w Marcu, 

 skoro tylko śniegi topnieć zaczynają; gnieździ się we wszystkich lasach krajo- 

 wych, nawet w małych i zaczyna odlatywać w początkach Sierpnia, następnie 

 jest rzadka i dopiero w ostatnich dniach tego miesiąca widuje się przelotne 

 stadka z kilku osobników złożone, lecące wprost z północy i niezatrzymujące się 

 wcale. Rzadko bardzo pokazuje się wypadkowo w zimie, znane mi są dwa podo- 

 bne wypadki zdobycia w tej porze, to jest starego samca, dość tłustego, ubitego 

 w Grudniu 1872 r. w okolicach Łodzi i drugiego, zabitego w końcu Stycznia 

 w okolicach Warszawy, również niechudego. 



15. Milvus ater (Gm.) Kania czarna. 



O wiele pospolitsza od poprzedzającej w bagnistych okolicach kraju, w in- 

 nych okolicach mniej wilgotnych znajduje się w tej samej prawie liczbie co po- 

 przedzająca, a wcale się nie gnieździ w miejscowościach suchych, jak np. w całej 

 części południc wo-zachodniej Królestwa. Wogóle mniej jest liczna na całej lewej 

 stronie Wisły niż na prawej. Przybywa w początku Kwietnia, zawsze przynaj- 

 mniej o kilka dni później od poprzedzającej, od połowy Sierpnia już jej wcale 

 niewidać. Pewnego razu widziałem stadko tych kani w Czerwcu roku 1846 lub 7, 

 w samej porze lęgowej, złożone z 10 egzemplarzy, lecące w znacznej wysokości 

 w szeregu frontowym z północy na południe. 



16. Pernis apivorus (L.) Pszczołojad. 



Ptak dość pospolity w całym kraju, lecz nieliczny, gnieździ się wszędzie 

 w dużych i małych lasach; przybywa około końca Kwietnia, później od innych 



