W£. TACZANOWSKI. SPIS PTAKÓW KRÓLESTWA POLSKIEGO. 



339 



41. Otus brachyotus (Forst.) Sowa błotna. 



Wszędzie bardzo pospolita w porze jesiennego przelotu, zaczynającego się 

 przy końcu żniwa, to jest w Sierpniu i trwającego aż do początku zimy; niekiedy, 

 lecz rzadko spotyka się pojedyncze okazy wśród zimy, chude i osłabione, a niekie- 

 dy w samym środku zimy, gdy śnieg zginie na pewien czas, ukazuje się miejscami 

 pewna ich liczba. Wiosenna wędrówka tej sowy zaczyna się wcześniej niż innych 

 ptaków drapieżnych, lecz jest mniej liczna niż jesienna i prędko się kończy. 

 Gnieździ się u nas wyjątkowo i bardzo rzadko, przez cały czas, w którym zajmo- 

 wałem się polowaniem i ekskurcyjami ornitologicznemi spotkałem tylko dwa 

 gniazda, z których jedno ze świeżemi jajami na rozległem bagnie bekasiem, o dwie 

 mile od Łęczny w gubernii Lubelskiej i te jaja znajdują się w zbiorze Gabinetu 

 Zoologicznego, drugie w Oborach na łące zarosłej krzakami o 16 wiorst od War- 

 szawy, z pisklętami, z których dwa są także przechowywane w Gabinecie Zoolo- 

 gicznym. Prócz tych dwu lęgów nigdy nawet ptaka starego w porze lęgowej 

 nie spotkałem. 



42. Caprimulgus europaeus L. Lelek. 



Wszędzie przez lato dość pospolity; przylatuje w początku lub w połowie 

 Kwietnia, do połowy Października wszystkie znikają. 



43. Cypselus apus Briss. Jerzyk. 



Pospolity w miastach gdzie są wysokie budynki, w lasach obfitujących 

 w stare drzewa i w skałach południowo -zachodniej części kraju. Wędrówki je- 

 rzyka są bardzo regularne: przylatuje naraz w całym prawie komplecie w końcu 

 pierw r szej połowy Maja i opuszcza nasze strony naraz około 15 Sierpnia, w porze 

 właśnie, kiedy mógłby jeszcze znaleźć obfitą żywność; terminy przylotu i odlotu- 

 małym bardzo zmianom ulegają w rozmaitych latach. Ostatnia wiosna 1888 roku 

 była wyjątkowa pod tym względem, przybyły one daleko wcześniej niż zwykle, 

 3 Maja po południu ukazały się w Warszawie w dość dużej liczbie, nazajutrz 

 temperatura nagle opadła, termometr w nocy wskazywał zaledwie -)- 2°Celsyjusza 

 i rzadko w dzień przechodził 7°; przez cały czas trwania tego zimna jerzyki mu- 

 siały wiele cierpieć, rzadko się pokazywały, lecz każdego dnia widać było pewną 

 ich liczbę, 12 tego miesiąca jeszcze jednego widziałem, lecz gdy 14 Maja wiatr 

 obrócił się od południa i odrazu znacznie się ociepliło, jerzyki ukazały się nagle 

 w ilości normalnej w całem mieście i od razu bardzo były oży wionę; następnie 

 chociaż reszta wiosny była przeważnie chłodna, łęg jerzyków udał doskonale 

 i młode wyleciały w wielkiej obfitości. W roku obecnym jerzyki były jeszcze 

 14 Sierpnia w Warszawie, w liczbie od paru dni zmniejszonej; następnego dnia 

 już ich wcale nie było, dnia 16 pojawiło się wieczorem kilka sztuk. Dnia 22 Sier- 

 pnia naleciało wielkie stado o godzinie 8 rano i polatawszy w górze znikło. 



44. Hirundo rustica L. Dymówka. 



Najpospolitsza z jaskółek krajowych; w wiosny sprzyjające zaczyna przyla- 

 tywać około 10 Kwietnia, a w końcu drugiej połowy tego miesiąca wszystkie pa- 

 ry są już na swych miejscach; w wiosny spóźnione dymówki ociągają także mniej 

 lub więcej swój przylot. W polowie Września zaczynają kraj opuszczać, a do 10 

 Października wszystkie znikają; przez kilka dni później widuje się jeszcze niekie- 

 dy pojedyricze spóźnione, zwykle młode osobniki. Prócz dymówek gnieżdżących 



