353 



DZTAL iii. zoologija. 



160. PyiThuIa rubiciila Pall. Gil północny. 



Gil ten nalatuje do nas w jesieni w stadach mniej lub więcej licznych i tu 

 całą. zimę przepędza; ukazuje się w Październiku lub w Listopadzie a opuszcza 

 nasze strony w Marcu lub Kwietniu; nie każdego jednak roku równie jest obfity, 

 niekiedy nawet jest rzadki, np. w zimie 1887/8 roku był bardzo rzadkim, pomimo 

 że zima była bardzo ciężka, długa i obfita w śniegi, trwające do końca Marca. 



161. Cuculys canóruś L. Kukułka. 



Pospolita latem w naszych lasach, pojawia się około 25 Kwietnia, niekiedy 

 nawet zanim liście zaczną się rozwijać po drzewach; stare opuszczają kraj w Sier- 

 pniu, młode zostają aż do połowy Września. 



162. Junx torquiI!a L. Krętógłów. 



Pospolity latem po lasach i ogrodach, nawet w środku miast; przybywa 

 w połowie Kwietnia, w różnych latach zanotowałem pierwsze ukazanie się między 

 10 i 28 tego miesiąca; opuszcza zupełnie nasze strony do połowy Września. 



163. Dryopicus martius (L.) Dzięcioł czarny. 



Miejscowy, lecz wszędzie nieliczny. 



164. Picus major L. Dzięcioł. 



Miejscowy, ze wszystkich dzięciołów najpospolitszy. 



165. Picus medius L. Dzięcioł średni 



Wszędzie miejscowy, wogóle najliczniejszy po dzięciole poprzedzającym, 

 lecz jest o wiele obfitszy w guberniach Lubelskiej i Radomskiej niż w okolicach 

 Warszawy, a jeszcze rzadszy w gubernii Suwalskiej. 



166. Picus leuconotus Bechst. Dzięcioł biaiogrzbietny. 



Miejscowy we wszystkich lasach liściowych i mięszanych, unika lasów wy- 

 łącznie iglastych, mniej liczny od poprzedzającego. 



167. Picus minor L. Dzięciołek. 



Wszędzie miejscowy, liczniejszy od poprzedzającego. 



168. Apternus tridactylus (L.) Dzięcioł trzypalcowy. 



Jedyny dowód znajdowania się tego dzięcioła w granicach Królestwa 

 Polskiego przedstawia okaz samca, którego ubiłem w roku 1860 w lesie błotni- 

 stym okolic Augustowa. Gniazdo jego zawierało pisklęta wykluwające się w tej 

 chwili, było ich 7, zabrałem więc skorupy z jaj, znajdujące się jeszcze w dziuplu, 

 a młode zostawiłem opiece matki. Musi on być bardzo rzadkim w okolicy, gdyż 

 przez cały czas poszukiwań w lasach gubernii Suwalskiej przez cały czas lęgowy 

 1860 i 1861 roku nigdzie go więcej nie spotkałem, a miejscowi strzelcy, których 

 się o to wypytywałem, utrzymywali, że go znają, lecz wszyscy zgadzali się na to, 

 że jest bardzo rzadkim, tak w okolicach Augustowa jako też na północy gubernii. 



169. Gecinus viridis (Briss.) Dzięcioł zielony. 



Wszędzie miejscowy, mniej liczny od dzięcioła białogrzbietnego, lecz zarów- 

 no mieszkający w lasach iglastych jak w lasach liściastych. 



170. Gecinus canus (Gm.) Dzięcioł zielonosiwy. 



Wszędzie miejscowy, cokolwiek liczniejszy od poprzedzającego i przekłada- 

 jący lasy liściaste nad iglaste. 



