WŁ. TACZANOWSKI. SPIS PTAKÓW KRÓLESTWA POLSKIEGO. 



371 



leckiej lęg tej rybolówki położony wśród wydmy piaszczystej, oddalonej od 

 wszelkich wód o 8 wiorst i posiada je w swoim zbiorze. 



244. Sterna minuta L. Rybołówka białoczelna. 



Mniej liczna od poprzedzającej, gnieździ się na piaskach wzdłuż Wisły, 

 a nigdy na jej dopływach i nie zalatuje na nie w czasie lęgowym dalej jak o 6 — 8 

 wiorst od ujścia; w T innych okolicach kraju bywa tylko na przelotach. 



245. Hydrochelidon leucopareia (Natt.) Rybołówka białowąsa. 



Rzadka w naszych stronach; spotykałem ją. tylko w okolicy bagnistej gu- 

 bernii Lubelskiej na małem jeziorku otoczonem wkoło bagnami zarośniętemi krza- 

 kami pod Wytycznem, w towarzystwie dwu gatunków następujących; były tam 

 stale przez cały Maj i zapewne zabierały się gnieździć w tem miejscu; widziałem 

 także kilka okazów w końcu Maja na stawie Siemieńskim; nigdzie więcej nie zda- 

 rzyło mi się jej spotkać. 



246. Hydrochelidon nigra (L.) Rybołówka czarna. 



Najpospolitsza i najobfitsza z gatunków tego rodzaju, gnieździ się na wielu 

 stawach, na jeziorach i na wielu bagnach krajowych, kolonijami mniej lub więcej 

 licznemi; w porach wędrówek wszędzie się ją spotyka, przylatuje w końcu Kwie- 

 tnia, lub w pierwszych dniach Maja, przelot powrotny jest znaczniejszy, ciągnie 

 się przez cały Lipiec i połowę Sierpnia, widuje się wówczas wielkie ich stada, le- 

 cące ciągle wzdłuż Wisły pod wodę. 



247. Hydrochelidon Seucoptera Meisn. Rybołówka białoskrzydła. 

 Rybołówka ta gnieździ się w małej liczbie w zwykłe lata na bagnach części 



wschodniej gubernii Lubelskiej i sąsiednich okolic gubernii Siedleckiej, lecz w la- 

 ta bardzo wilgotne, gdy miejsca lęgowe na Polesiu są zbyt pozalewane, większa 

 ilość tych rybołówek nalatuje na czas lęgowy na inne bagna tej okolicy, jak to 

 miało miejsce w roku 1853. W porach wędrówek przelatują one przez tę okolicę 

 w wielkiej liczbie, w innych okolicach tych gubernii je6t rzadka na przelotach, 

 o wiele jeszcze rzadsza w okolicach Warszawy, w Maju 1865 roku jednę tu 

 zabito. 



248. Larus marinus L. Mewa siodłała. 



Mewa ta rzadko do nas zalatuje, latem lub w jesieni wczasach wezbrań 

 wód, rzadko bardzo na wiosnę a nigdy w zimie; nigdzie nie widziałem ptaka 

 starego. 



249. Larus fuscus L. Mewa żółtonoga. 



Często odwiedza nasze strony, przed każdym przyborem Wisły; stada lub 

 pojedyńcze osobniki ciągną w górę rzeki a wracają podczas opadania; najczęściej 

 się je widuje w Maju i w Czerwcu, w porach słotnych i chłodnych po wszystkich 

 stronach kraju, nawet od wszelkich wód oddalonych, w jesieni młode często po- 

 jedyńczo zalatują; w zimie niepostrzegana. 



250. Larus glaucus Briinn. Mewa blada. 



Wypadkowo i bardzo rzadko zalatuje, postrzegano tylko w zimie pojedyń- 

 cze i młode osobniki; znam tylko trzy okazy krajowe, bite w różnych okolicach 

 gubernii Lubelskiej i znajdujące się w Gabinecie Warszawskim. 



