372 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



251. Larus argentatus Brunn. Mewa srebrzysta. 



Wypadkowo, bardzo rzadka; wiem tylko o dwu zdobyciach w kraju, z któ- 

 rych ptaka młodego znalazłem nieżywego lecz świeżego w Bychawce o 20 wiorst 

 od Lublina, w Lutym 1851 i ten znajduje się w Gabinecie Warszawskim, drugi 

 okaz stary ubity był' w r. 1874 w okolicach Czarkowy. 



252. Larus canus L. Mewa pospolita. 



W czasach przelotów równie pospolita jak L. fuscus; podczas wiosennych 

 wylewów widuje się ją. na wszystkich rźekach i jeziorach krajowych; wędruje 

 także i w jesieni; przy każdem wezbraniu Wisły i Niemna lecą. w górę a następnie 

 wracają; niekiedy widuje się także okazy pojedyncze wśród zimy. 



253. Chroicocephaius ridibundus (L.) Śmieszka. 



Jedyna to mewa gnieżdżąca się stale w kraju; główna jej okolica lęgowa, 

 położona między Bugiem i Wieprzem, wymieniona jest już kilka razy w tej pra- 

 cy, w której dwa jeziora Wytyckie i Zawadoskie, położone wśród bagien, zajmo- 

 wane są corocznie przez kolonije zawierające około dwustu par, prócz tego 

 mniejsze osady osiedlają się w innych miejscach sąsiednich. Powiadają, że wy- 

 wodzi się także na brzegach bagnistych Gopła, lecz nie mogłem sam tego spraw- 

 dzić. W innych stronach ukazuje się tylko w nieregularnych przelotach i można 

 powiedzieć, że jest nawet rzadszą od poprzedzającej i od L. fuscus. W okolice 

 lęgowe przybyAva podczas wiosennych zalewów i opuszcza je w Lipcu, jak tylko 

 młode są zdolne do odbycia podróży. 



254. Chroicocephaius minutus (Pall.) Mewa tnala. 



Wypadkowa, bardzo rzadka; widziałem ją kilka razy nad Wisłą we Wrześniu 

 i w Październiku 1853 r.; Gabinet Warszawski posiada okaz starego ptaka, zabi- 

 tego w Grudniu 1869 r. w powiecie Opatowskim; w Muzeum hr. Branickiego znaj- 

 duje się okaz równie stary zdobyty w okolicach Warszawy w roku 1886. 



255. Rissa tridactyla (Lath.) Mewa trzypalcowa. 



Rzadka, zalatuje tylko pojedynczo w jesieni lub wśród zimy. 



256. Stercorarius catarrhactes (L.) Wydrzyk białopióry. 



Raz tylko widziałem w jesieni parę tego wielkiego wydrzyka, przelatującą 

 nad bagnem pod Lubartowem, tak blisko odemnie, że niema żadnej wątpliwości, 

 iż do tego gatunku należały, ciągnęły o sto kroków jeden za drugim, dość nisko 

 nad brzegiem. Żadna kolekcyja krajowa nie posiada okazu bitego w naszych 

 stronach. 



257. Stercorarius pomarinus (Temm.) Wydrzyk żóitoszyjny. 



Bardzo rzadki; znam tylko okaz ptaka młodego, odebranego wronom w zi- 

 mie 1871 r. pod wsią Rudką w okolicach Ciechanowca i ten znajduje się w Gabi- 

 necie Warszawskim. 



258. Stercorarius parasiticus (L.) Wydrzyk pasorzytny. 



Wypadkowy i rzadki w ogólności lecz częściej się trafia od innych; znanych mi 

 jest kilka wypadków ubicia w kraju, z tych samica stara zabita w początku jesieni 

 1860 r; pod Mniszewem nad Wisłą znajduje się w Gabinecie Warszawskim; pod 

 Częstochową, ubito młodego ptaka w Sierpniu 1851 r. i z tego dostawiono mi 

 szczątki; młody ptak zabity w jesieni r. 1887 znajduje się w zbiorze hr. Branickie- 

 go; prócz tego widziałem kilka innych zdobytych w środku lata. 



