WŁ. TACZANOWSKI. SPIS PTAKÓW KRÓLESTWA POLSKIEGO. 



373 



259 Stercorarius buffoni Boie. Wydrzyk długoogonowy. 



Znam tylko dwa okazy krajowe; z których jeden młody zabity we Wrześniu 

 1858 r. w okolicy Ostrołęki, znajduje się w Gabinecie Warszawskim, drugi zdo- 

 byty kolo Warszawy w jesieni 1887 znajduje się w zbiorze hr. Branickiego. 



260. Anser cinereus Wolf u. Mey. Gęś gęgawa. 



Przed piędziesięciu laty pewna liczba tych gęsi miała się jeszcze gnieździć 

 na bagnach nad Bzurą w powiecie Łęczyckim, obecnie nigdzie się już w kraju 

 nie wywodzi i jest w czasie wędrówek o wiele rzadszą od dwu gęsi następują- 

 cych. Raz tylko widziałem w końcu Maja stado zawierające około 20 par na 

 jeziorze pod Łęczną, bawiące tam przez dni kilka. Okaz gabinetu Warszawskie- 

 go ubity był pod Lubartowem. 



261. Anser arvensis Brehm. Gęś polna. 



Pospolita na obu przelotach, w Marcu i początku Kwietnia, w jesieni od 

 początku Października aż do ŚDiegów i mrozów. 



262. Anser segetum (Gm.) Gęś zbożowa. 



Najpospolitsza z gęsi i najliczniejsza w porach wędrówek, obfita szczególniej 

 w jesieni; pory przelotów też same co i poprzedzającej. 



263. Anser albifrons (Gm.) Gęś białoczelna. 



Rzadka na przelotach, a szczególniej rzadko ubijana chociaż się ją widuje 

 czasami. 



264. Anser erythropus (L.) Gęś krótkodzioba. 



Mała ta gąska jest pospolitsza na przelotach od poprzedzającej, częściej za- 

 bijana, lecz wogóle w małej ilości. 



265. Bernicla brenta (Briss.) Bernikla. 



Rzadko postrzegana w różnych okolicach kraju, częściej nad Niemnem niż 

 gdzieindziej. 



266. Bernicla leucopsis (Bechst.) Gęś białolica. 



Rzadsza od poprzedzającej; w Październiku 1854 roku spotkałem 4 okazy 

 nad Wisłą, pod Kozienicami; okaz ubity nad Wisłą w Piotrawinie znajduje się 

 w Gabinecie Warszawskim; w zbiorze kanonika Wyszyńskiego był także okaz 

 krajowy. 



267. Bernicla ruficollis (Pall.) Gęś rdzawoszyjna. 



Wiem tylko o jednym przykładzie postrzeżenia tej wschodniej gąski w kra- 

 ju, w jesieni 1884 roku w okolicach Lubartowa, stadko przelatywało tak nisko 

 nad głową mego przyjaciela Papiewskiego, że po jego wystrzale jedna spadła 

 na ziemię, lecz zanim zdążył ją schwycić porwała się, ponad ziemią daleko 

 uleciała i nie zdołano jej odszukać. 



268. Cygnus olor (Gm.) Łabędź głuchy. 



Zalatuje wypadkowo w końcu jesieni, w zimie, lub w początku wiosny, w ma- 

 łych stadkach lub pojedyńczo. 



269. Cygnus musicus Bechst. Łabędź krzykliwy. 



Rzadszy od poprzedzającego, lecz postrzegany od czasu do czasu w różnych 

 okolicach kraju. 



