CMENTARZYSKO MEŁŻYN-KAPAS T. DOWGIRDA. 



5 



czy wala nie na calcu lecz na cienkiej (dochodzącej do 5 centym.) warstwie próch- 

 nicznej. 



Calec na tem wzgórzu stanowi glina czerwona bardzo twarda, poprzerzynana 

 warstewkami żwiru drobnego, w którym spotykałem dość dużo drobnych kamy- 

 ków wapiennych. 



Wyżej wspomniana warstwa próchnicy, na której spoczywały spodnie ka- 

 mienie ściany, znajdowała się zawsze na całej przestrzeni, otoczonej ścianą i zwy- 

 kle na jednej powierzchni. 



Ponad nią. wewnątrz owalu szła glina ze żwirem i próchnicą, ręką ludzką 

 nasypana i tu znajdowały się szkielety na różnej wysokości. Szkielety będące 

 głębiej znajdowałem w stanie doskonałego zachowania, z będących zaś bliżej po- 

 wierzchni pozostawały tylko kości grubsze, w darni zaś t. j. prawie na powierz- 

 chni małe tylko szczątki. 



Na zewnątrz ściany kamiennej znajdowała się część ziemi nasypanej, o bar- 

 dzo silnych spadkach obniżając się do powierzchni wzgórka, co do której przy- 

 puszczam, . że się musiała osunąć z górnej części kurhanu bo i obecnie ziemia 

 w środku każdego kurhanu wznosi się ponad ścianę kamienną. Ziemia do wy- 

 pełnienia przestrzeni otoczonej kamienną ścianą prawdopodobnie była brana 

 z podnóża tej wyniosłości, bo nigdzie w pobliżu tego cmentarzyska żadnych za- 

 głębień nie znalazłem, oprócz kilku dołów do chowania kartofli wykopanych nie- 

 dawno. 



Wymieniwszy ogólne cechy kurhanów na tem cmentarzysku, przystępuję do 

 szczegółowego opisania każdego z nich i tego, co w nich zastałem. 



Kurhan lit. A oznaczony na tablicach, kształtu owalnego (patrz tab. II) 

 o średnicach 4 metry i 3 metry długich, był zbadany przez zdejmowanie ziemi 

 warstwami 0,10 m grubemi. Budowa taka, jak wyżej opisałem bez najmniejszego 

 zboczenia. Przy zdejmowaniu pierwszej warstwy, zatem na samej powierzchni 

 kurhanu, spotykałem szczątki kości ludzkich, które pojedynczo były rozrzucone 

 na całej powierzchni otoczonej ścianą kamienną i spotykały się do głębokości 

 0,15 m. W dalszych warstwach już ich nie było. 



Na głębokości 0,75 m od powierzchni kurhanu, przy samej prawie ścianie 

 NE znalazłem cały szkielet ludzki, leżący w porządku, w takim układzie jak na 

 tab. II fig 3 t. j. poziomo w kierunku z NO ku SE z głową leżącą na lewym po- 

 liczku, lewa dłoń na prawem ramieniu, a prawa na lewem biodrze. Lewy bok 

 szkieletu był trochę niżej niż prawy. Pod głową dwa stożkowate kamienie. 



Przy tym szkielecie znalazłem w miejscu oznaczonem na Tab. I fig. 3 nu- 

 merem 1, t. j. na czaszce poniżej otworu usznego malutki zwitek spiralny drutu 

 bronzowego. Zwitek ten jest długi 0,007 m a gruby 0,004 m za tem bardzo mały, 

 a że nie przedstawia nic ciekawego w swoich formach więc jego rysunku nic po- 

 daję. Ma on mały otworek przez całą swą długość, przez który przechodzi z ła- 

 twością dość gruba nitka. Ze względu na miejsce, w którem ten zwitek bronzo- 

 wego drutu znalazłem, jako też i jego kształty, mniemam że służył on jako za- 

 usznica i był zawieszony na uchu za pomocą jakiejś nici. 



W miejscu oznaczonem nura, 2 t. j. przy prawym boku nieco wyżej łokcia 

 znalazłem szpilkę bronzową bardzo lichej roboty, której rysunek podaję (patrz 



