Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA, 



7 



wietrze albo słońcu stwardnieją, dosyć mocne. Są. one rozmaitej postaci i ob- 

 jętości, niemal jakby sztuką garncarską, wyrabiane; a co mi jeszcze dziwniejszem 

 się zdaje, że płodność ich przyrodzona, jak uważano, nigdy się nie zmniejsza, 

 chociaż ziemia nie bywa otwieraną.. Powtóre, że w lasach, polach i borach mia- 

 steczka Poty li ca 9 tudzież wsi Hrabieni i Prosni, w okolicy Bełzkiej, dyjecezyi 

 Chełmskiej, drzewa sosnowe taką własność mają i przyrodę, że jeżeli się z nich 

 część jaka, np. gałąź lub prątek utnie albo odłamie, bądź całe drzewo spuści, po 

 kilku latach to co było drzewem z życiem roślinnem, przybiera postać i własności 

 krzemienia, jak i krzemień rodzimy za uderzeniem ogień wydaje, zachowując ob- 

 jętość i -kształt, w jakim było ucięte, przyrodę zaś głazu i krzemienia." (II, 47). 



„Kraj ten (mowa o dzisiejszej Ukrainie), przyległy okolicy, która się dotąd 

 zowie Podolem^ tak urodzajną ma mieć ziemię, że gdy zboże raz się zasieje, 

 z spadającego potem ziarna zasiew sam się odnawia i plon następny bez siej by 

 wydaje/' (II, 51). 



„W jaskini góry WuwelUg na której Krakzamekswój był zbudował, potwór 

 niesłychanej wielkości, mający postać smoka albo węża zadławcy (alophagus) 

 obrał sobie legowisko, a na zaspokojenie żarłoczności swojej porywał bydlęta 

 i trzody, jakiekolwiek mu się nawinęły, nieprzepuszczając nawet ludziom." (11,55). 



„Miał Piast w zapasie sądek miodu i utuczonego prosiaka." „Sam z mał- 

 żonką swoją Rzepicą znosi warzywo i miód hojną ręką nalewa." (II, 84). 



R. 971 „znak ognisty płomiennego światła ukazujący się na niebie zdzi- 

 wił i zatrwożył wiele umysłów, bowiem rzecz ta u Polaków nowa i niesłychana 

 poczytaną była za zło wieszczbę." (II, 107). 



„Zima tego roku (974) ciężka, nadzwyczaj obfitym śniegiem brzemienna, po- 

 ścinawszy morza wszystkie, stawy, jeziora i błota, trwała od 1-go Listopada aż do 

 wiosennego porównania dnia z nocą, na podziw i cudowisko wielkie wszystkim, 

 jako w owym wieku bezprzykładna." (II, 110). 



„Dnia 28 Października (r. 976) widziano w krajach Polskich ogniste zastępy 

 na niebie, przez całą noc trwające. Zjawisko to, jako niezwykłe, zdało się Pola- 

 kom tak straszliwem, że z obawy, ażeby narodowi i ziemi Polskiej nie wywróżyło 

 jakiej klęski, postanowiono błagać Boga wielkiemi ofiarami." (II, 111). 



R. 987 „zdarzył się głód ciężki i powszechny, gdy urodzaje w całym prawie 

 świecie chybiły. Klęska ta we wszystkich krajach wiele sprzątająca ludzi, do- 

 tknęła razem i Polskę, gdzie wyludniła wiele miast wsi i osad." (II, 118). 



„Zdarzyły się tego czasu (r. 988) liczne i długo trwające wód wylewy, po 

 których nastąpiło lato skwarne i dla wielu płodów przyrodzonych szkodliwe; 

 skąd urodzaje nie wszędy jednakie, w znacznej części chybiły. Nadto susza 

 z wiosny zbyteczna przeszkodziła zasiewom jarzyn, a na domiar złego spadł śnieg 

 obfity, po którym ciągłe znowu nastały deszcze, niedopuszczające siewów ozi- 

 mych; co wszystko głód sprawiło." (II, 120). 



„Rok ten (1000) przyniósł z sobą wiele osobliwszych zjawisk, a zwłaszcza 

 trzęsienie ziemi pełne groźby i postrachu, a dnia 14 Grudnia kometę (Cometes)i 

 która przy pogodnem niebie podobna do' pałającej pochodni i miecąca rosciągłą 



