Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



dym dniem wzmagała się i rosszerzała, na domiar złego powstały rozruchy, a po- 

 tem wojny domowe i zewnętrzne." (II, 278). 



„Doznały temi czasy kraje Niemieckie (r. 1057) wielorakich nieszczęść, mia- 

 nowicie moru i głodu; w wielu miejscach padały z gradem zmięszane kamienie 

 ogromnej wielkości; wiele też ludzi zginęło od piorunów." (II, 280). 



E.. 1058 ,, gwiazda z miotłą ognistą, o której było mniemanie, że zwiastowała 

 koniec życia i panowania (Kazimierza Odnowiciela), ciągle przez kilka nocy ja- 

 śniała na niebie". (II, 281). 



„Ukazała się temi czasy (r. 1066) kometa, obrócona swą pochodnią ku za- 

 chodowi, przepowiadając wiele nieszczęść, których doznały kraje niemieckie i an- 

 gielskie." (II, 297). 



U. 1069 gdy król węgierski Bela przebywał w swojej włości zwanej Gimel 

 „nagła burza wywróciła dom w którym mieszkał i przytiukła go zwaliskami. 

 Kazał się zanieść w lektyce do Kinisny, gdzie życie zakończył." (II, 302). 



„Kijów dostatek ma wszelakiej żywności, zdolnej najchciwszemu nawet ła- 

 komstwu wystarczyć, obfitując w mięso, miód, ryby i zboże. Niewiasty są posta- 

 wy dorodnej, włosa ciemnego, piękne i zalotne." (II, 321). 



„'W ruskich krajach (r. 1083) mór straszliwy wiele ludu obojej' płci wytępiły 

 Umarł także tą zarazą dotknięty Wszewołodsyn Jarosława d. 13 Kwietnia." (11,347) 



„Na domiar nieszczęścia (i\ 1086) szarańcza wielką ćmą padłszy na ruskie 

 ziemie, pożarła i zniszczyła wszystkie plony. A tak ruska kraina jednocześnie 

 dwie poniosła klęski, stąd niszczący napad barbarzyńskiej dziczy, stąd zgubne spu- 

 stoszenie szarańczy." (II, 355). 



„Świętopełk i Włodzimierz (r. 1089) napadają na stanowiska Połowców 

 i ubiwszy wielu, kobiety, dzieci, trzody, wielbłądy, bydło ikonie zabierają w zdo- 

 byczy." (II, 362). 



R. 1093 Brzetysław książę czeski, dowiedziawszy się, że Władysław Herman 

 ks. polski, zajęty był wojną na Pomorzu, najechał zbrój no Polskę i od zamku 

 Grecz nad Łabą (Elbą), który należał do Polski, aż po samę Odrę nasycał łakom- 

 stwo swego ludu „złupieniem okolicy pod ów czas obfitującej' w wielkie stada 

 bydła." (II, 373). 



„Czwartego Października (r. 1097) ukazała się na zachodniej nieba stronie 

 kometa z miotłą ognistą. Nadzwyczajne powodzie przeszkodziły zasiewom je- 

 siennym, skąd powszechny nastąpił nieurodzaj." (II, 388). 



„Sieciech, młodzieniec krzepki, wymowy raźnej i w drużynie towarzyszów 

 jego rzadką odznaczający się dzielnością, który na dworze (Bolesława Krzywou- 

 stego) urząd (w r. 1107) cześnika sprawował... z Bolesławem wybrał się był na 

 łowy do lasów usosińskich (Vsosin), gdzie mnóstwo było żubrów. A gdy książę 

 Bolesław ubiwszy wiele zwierząt, żubra jednego nadzwyczajnej wielkości i siły, 

 odłączającego się od swój gromady pojedynka, którego w języku właściwym zo- 

 wią odyńcem (j ediniecz, odiniec), wypłoszył z kniei, a zwierz uciekając przed 

 szczekaniem psów i grotami myśliwych, wyrwał się z zastawionej dokoła obławy 

 i przypadkiem wbiegł na stojącego mu na drodze cześnika Sieciecha; ten za rzecz 

 sromotną, uznawszy kryć się albo uciekać, zeskoczył z konia i ugodzić chciał tura 

 oszczepem, ale chybiwszy rzucił się na ziemię, aby wściekłości zwierza uniknąć. 



Pam. Fizyj. Tom VIII. 



Dział V. 2 



