10 



DZIAŁ V. MISCELLANEA. 



Tymczasem ów żubr, który na leżących najsrożej się pastwi, Sieciecha naprzód 

 racicami uderzywszy, a potem wziąwszy na rogi, podrzucił w górę i kilkakroć 

 w ten sposób jak piłką miotał, nakoniec powalonego w krzaki bez duszy prawie 

 zostawił. Towarzysze podźwignęli z ziemi rycerza, a owinąwszy go płatami su- 

 kiennemi, odnieśli do pobliskiego miasta." (II, 420). 



„Stanęły na przeszkodzie (wyprawie Bolesława Krzywoustego na Pomorze 

 w r. 1118) ustawiczne deszcze i sloty, które począwszy się z wiosną przez; cale 

 lato nie ustawały. Te ciągłe ulewy i powodzie nietylko w Polsce ale i w okoli- 

 cznych krajach wielkie poczyniły szkody, zatopiwszy całą niemal ziemię, a stąd 

 przeszkodziwszy zasiewom i zbiorom. Najwięcej jednak ucierpiały okolice leżące 

 nad większemi rzekami, które nadzwyczaj powzbierały i z brzegów powystępo- 

 wały. Tego także roku zdarzyło się, że całe niebo przez trzy godziny krwawą 

 czerwieniało łuną, tak iż zdawało się, jakoby ogniem i płomieniem gorzało: które 

 to zjawisko, u wielu za cud poczytane, miało być wróżbą jakiegoś wielkiego wy- 

 darzenia. Wkrótce potem takie spadły ulewy i nawałnice, a z nich tak gwałto- 

 wne powstały wód wylewy, że niektórzy lękać się zaczęli powtórnego potopu." 

 (II, 472). 



„Bolesław (Krzywousty) ks. polski, mimo burze gwałtowne, które i tego 

 lata (1119) wichrzyć poczęły, tak iż w wielu miejscach zrywały i wywracały do- 

 my, ściągnął swoje rycerstwo i z odpowiednią siłą ruszył na Pomorze." (II, 473). 



W roku 1121 „nadzwyczajne susze i upały przez trzy miesiące, t. j. Marzec, 

 Kwiecień i Maj trwające, tak spiekły ziemię, że nietylko jare zasiewy ale i ozi- 

 miny przypalone zniszczały; przeto ciężki był ten rok dla Polaków z przyczyny 

 nieurodzaju i drożyzny. Sąsiedzkie także ziemie i okolice podobną posuchą 

 i nieurodzajem dotknięte cierpiały przez czas niejaki głód i niedostatek". (II, 480). 



„Zima w tym roku (1125) nadzwyczaj ostra była i ciężka. Wiele z przezię- 

 bienia upadło bydła i wyginęło ludzi. Powymarzaly i zasiewy, skąd potem na- 

 stąpił głód w krajach polskich." (II, 488). 



Około r. 1142 Krystyna żona Władysława II, niewiasta wielce chciwa „na- 

 kazywała poddanym, aby według mienia swego, na każde większe święto znosili 

 do jej dworu: kurczęta, prosięta, gęsi, miód, pszenicę, owies, na potrzebę książę- 

 cego stołu." (III, 8). 



„Tegoż roku (1158) zdarzyło się na niebie wielkie zaćmienie słońca w go- 

 dzinie pacierzy kapłańskich zwanych noną (hora nonarum), a Jerozolima świę- 

 ta zdobytą została przez sułtana Babilońskiego, przyczem wielu chrześcijan zgi- 

 nęło, wielu dostało się w niewolę. Po owem zaś zaćmieniu słońca nastąpił głód 

 wielki, który siła ludzi wytępił, a Polskę i jej kraje ciężką niedolą utrapił." 

 (III, 50). 



„Dnia 5 Września (r. 1169) widziano na zachodzie świecące trzy słońca, 

 z których dwa zagasły po dwu godzinach, a środkowe samo potem zachodziło. 

 W następnych latach ukazywały się podobnież trzy księżyce." (III, 70). 



„Pierwszym opatem klasztoru (Lubińskiego w r. 1175) był Florenty. Od 

 tego to opata i jego braci, z Porty do Polski przybyłych i w rzeczonym klasztorze 

 osadzonych, pochodzi i nazwisko swoje bierze gatunek jabłek, które oni z sobą 



