Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



1 1 



do Polski przywieźli, a które od klasztoru Porty, skąd pochodziły, nazwane Da- 

 port, rozmnożyły się u nas i dotąd jeszcze je hodują." (III, 83). 



„W tym roku (1177) widziano zaćmienie słońca dnia 13 Września o godzi- 

 nie szóstej." (III, 94). 



„W tym roku (1186) przypadło pamiętne zaćmienie słońca, a wkrótce na- 

 stąpiła ciężka na ludzi zaraza epidemiczna, która wielką zrządziła śmiertelność 

 i siła narodu w Polsce i na Rusi wytępiła." (III, 117). 



„Tegoż roku (1191) było zaćmienie słońca dnia 23 Maja, które trwało od 

 pacierzy kapłańskich zwanych tercyją aż do nony." (III, 128). 



„Dnia 5 Maja (r. 1200) trzęsienie ziemi w Polsce i przyległych krajach 

 przypadłe w samo południe i w następnych dniach po kilkakroć powtarzające 

 się, wiele powywracało wież, domów i grodów, które iż w polskim kraju rzadko 

 się wydarza, wzięte było za dziw wielki, a niektórych przesądną napełniło 

 trwogą/ (III, 151). 



„Tegoż roku (1211) w miesiącu Maju ukazała się kometa, która ogon swój 

 rosciągając od wschodu ku zachodowi, przez dni ośmnaście błyszczała na niebie 

 a jako najbliżej wysuniona ku krajom ruskim, wróżyła im klęskę, którą roku na- 

 stępnego poniosły od napadu Tatarów." (III, 183). 



„W miesiącu Lipcu (r. 1212), piorun uderzył w skarbiec kościoła Krakow- 

 skiego pokryty dachem drewnianym; a gdy się wiązania zajęły i nie miał kto ga- 

 sić pożaru, doszedł ogień aż do wnętrza skarbcu, ogarnął skrzynie i skarbnice 

 i przechowywane w nich ornaty, kapy i liczne kościoła Krakowskiego ozdoby 

 i przybory królów, książąt i biskupów strawił i pochłonął." (III, 184). 



„Po uspokojeniu zewnętrznych wojen i zaburzeń, nowa na Polskę spadła 

 klęska (r. 1221). Od świąt bowiem Wielkanocnych aż do jesieni ciągle panujące 

 deszcze i słoty takie sprawiły rzek wylewy, że od nadzwyczajnego wód wezbra- 

 nia, lękano się w kraju powszechnego prawie potopu. Ta straszliwa i niezwykła 

 powódź wiele wsi w nizinach leżących całkiem niemal zniszczyła i zalała, prze- 

 szkodziła siewom wiosennym, a co w jesieni posiano, to zniweczyła do szczętu; 

 niewiele tylko miejsc, kędy pola na wzgórkach i znacznych wyżynach były poło- 

 żone, od tej plagi ocalało. Zniszczone przeto takiemi zalewami zboża, wielką 

 klęską dotknęły nietylko Polskę, ale i wszystkie kraje okoliczne, gdzie podobne 

 panowały powodzie. Bo gdy bydlętom domowym zabrakło paszy, upadały na- 

 przód obory, a potem nastał głód ciężki, który przez 3 lata nieustając, siła ludzi 

 a zwłaszcza wieśniaków, dla braku żywności wy morzył i tak dalece wytępił, że 

 wiele wsi i miasteczek z ludności ogołoconych stało prawie pustkami. Klęskę tę 

 sprawioną zbytecznemi słoty, powiększyła jeszcze sroga i niezwykłćj ostrości 

 zima, która po tych deszczach nastąpiła. Był nadto ciężki pomór na bydło 

 i trzody." (III, 200). 



„Głód, który w roku przeszłym, kraje polskie uciskał, niefolgując jeszcze 

 i w tym roku (1222), wielkie Polakom zadał klęski." (III, 202). 



„Po dwu latach ciężkiego głodu, który w Polsce utrapił i wytępił wiele 

 ludzi, nastąpił (r. 1224) trzeci jeszcze sroższy i zgubniejszy, nietylko dla dobytku 

 domowego, ale i dla ludzi i większą zadał im klęskę, niżeli dwa poprzednie." 

 (III, 206). 



