12 



DZIAŁ V. MISCELLANEA. 



AJe spotkała rzeczonego Wawrzyńca (biskupa Wrocławskiego w r. 1232) 

 śmierć niezwykła; z ustawicznego bowiem i niepomiernego róż wąchania popadł 

 w chorobę, z której wyleczyć się nie mógł." (III, 228). 



„Nawiedziła Polskę inna jeszcze plaga (r. 1235), która powiększyła poprze- 

 dnie klęski. Gdy bowiem zasiewy tak wiosenne jako i jesienne, już to z przyczy- 

 ny zbyt tęgiój zimy, już slot ustawicznych i zalewów, poprzepadały, nastał głód 

 wielki, który całej Polsce przez czas długi dokuczał, a niełatwo było zaradzić 

 takiej klęsce przy wichrzącej w kraju wojnie domowej." (III, 236). 



„Rok ten (1253) pamiętny był dla Polaków straszną powodzią, jakiej nigdy 

 jeszcze w Polsce nie widziano. Albowiem od świąt Wielkiejnocy aż do dnia 

 25 Lipca we wszystkich krajach Polski ciągle dniem i nocą deszcz padał; z tćj 

 więc ustawicznej sloty takie powstały wód wylewy, że po wszystkich płaszczy- 

 znach i nizinach, albo gdzie w bliskości były strugi, powódź poznosiła zboża, a po 

 polach i niwach pływać można było statkami jakby po rzekach; szukano miejsc 

 wzgórzystych do składania zebranego zboża. Przez tę także powódź i napaści 

 Litwinów ziemia tWisl^(M> zamienioną została w step dziki i pustynię." (III, 332). 



,, Dnia 31 Stycznia (r. 1257), około godziny zwanćj tercyją (ho ra tertia- 

 rum), w Krakowie i we wszystkich miastach i krainach polskich było trzęsienie 

 ziemi, które u Polaków, niezwyczajnych takiego zjawiska, stało się dziwem 

 straszliwym." (III, 352). 



„R. 1258 gdy Janusz proboszcz Gnieźnieński obrany arcybiskupem udał się 

 po zatwierdzenie swojej elekcyi do Rzymu, Henryk dziekan Poznański i Przyby- 

 sław kanonik Gnieźnieński, towarzysze jego podróży, w Lombardyi od powietrza 

 morowego pomarli." (III, 355). 



„Tegoż roku (1258) było trzęsienie ziemi, które się dało uczuć w całej Pol- 

 sce. Nastąpiły też po niem wojny, zatargi i różne dotkliwe dla kraju klęski. 

 Takież samo trzęsienie ziemi było także w Czechach, Rusi i Węgrzech." (III, 356)- 



„Zaćmienie słońca, które się w tym roku (1263) wydarzyło w dzień św. Do- 

 minika, wiele smutnych sprowadziło w niektórych krajach następstw, a zwłaszcza 

 w Czechach, gdzie z przyczyny gradobicia i posuchy taki był niedostatek zboża, 

 że wiele ludzi obojej płci z głodu wymarło." (III, 375). 



R. 1264 „ukazała się na niebie kometa czyli gwiazda gorejąca i ognista, tak 

 wielka i osobliwa, jakiej żaden z żyjących nigdy dawniej nie widział. Wyszedłszy 

 od wschodu z błyskawicą, posuwała swoję miotłę jasno świecącą na zachód aż do 

 środka niebokręgu: trwał ten widok przeszło trzy miesiące. Sprowadziła ona i na 

 Polskę nieszczęście. Przy schyłku jej bowiem nastał wielki pomorek na bydło." 

 (III, 379). 



„Chodziła w tym 1 roku (1269) wieść o cudownem zjawisku, często w kraju 

 polskim widywanem. Dwa wojska konne w zbrojnej postawie potykały się 

 z sobą w powietrzu na obłokach i zaciętą toczyły walkę. Co iżby nie wy wróżyło 

 jakiej dla Polaków klęski, za przestrogą ludzi pobożnych, czyniono nabożeństwa 

 i zanoszono gorące do Boga modły." (III, 399). 



„Dnia 6 Grudnia (r. 1 270) o godzinie 1-szej w nocy, niebo rozwarło się na 

 krzyż i ukazało eię światło rzęsiste nakształt księżyca, które Kraków i całą oko- 

 lice jego jasno oświeciło. W m, Kaliszu nazajutrz po oktawie Narodzenia Pań- 



