Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



13 



skiego, ulągł się cielec mający dwie głowy psie, z których większa była we wła- 

 ściwem miejscu, a druga przy ogonie; zęby także psie, nóg siedem bydlęcych 

 i skórę cielęcą. Ścierwa tego nie chciały jeść ani psy, ani żadne ptaki. W Szląsku 

 rzeki Odra i Nissa przez trzy dni płynęły (jak mówiono) wodą czerwoną i krwa- 

 wą. W tymże samym kraju we wsi Michałowie, podczas lata, padał deszcz krwa- 

 wy. Te cudowne zjawiska nietylko podziw sprawiły, ale i trwogę wielką. Ale 

 nie z samych dziwów, lecz i niepogod nadzwyczajnych i powodzi stał się rok ten 

 (1270) pamiętnym u Polaków. Od dnia bowiem 22 Czerwca, aż do polowy Sier- 

 pnia ciągłe i nawalne dniem i nocą padały deszcze, skąd rzeki wezbrane, powy- 

 stępowawszy z brzegów, tak niezwykle wylały, że nietylko zboża, łąki, niwy 

 i polne obszary, ale nawet wsie z domostwami pozatapialy. Wisła rzeka do ta- 

 kiej wzrosła wysokości, że całą przestrzeń między górą Lasotą a kościołem św 

 Stanisława na Skałce zalała, a rwistym prądem bardzo wiele ludzi i domów, by 

 dla, trzody, koni i drobnego dobytku pobrała,, pozrywała młyny, pola i lasy za- 

 mieniła w pustynie i nietylko grunty ale i wsie z ich budynkami i mieszkańcami 

 zalawszy, role pozatapiane na długi czas potem uczyniła płonnemi i nieużyte- 

 cznemi." (III, 400). 



„W okolicy Krakowa (r. 1274) zjawił się dziw rozgłośny, nad którym się 

 wielu zdumiewało. Nowonarodzone dziecię płci męskiej już w chwili przyjścia 

 na świat miało zęby i mówiło dobrze i wyraźnie. Ale gdy je ochrzczono, zaraz 

 utraciło zęby i postradało mowę, a przeżywszy lat trzy umarło." (III, 419). 



„W końcu Września (r. 1276) w okolicy Krakowskiej nastało niesłychane 

 i besprzykładne zimno, a potem dnia 6 Października spadły śniegi w takiej obfi- 

 tości na Alpach Sarmackich, które Polskę przedzielają od Węgier, tudzież innych 

 Tatrami zwanych, a około Kiesmarku położonych, że sprawiwszy zimno niezwy- 

 kłe, ziemię w całej okolicy grubą warstwą śniegu pokryły i zamiast jesieni mro- 

 źną sprowadziły zimę." (III, 424). 



„W Krakowie, przed dniem Obrzezania Pańskiego (r. 1277) o północy, 

 niebo rozwarte zaświeciło prawdziwą jasnością, która nietylko na miasto Kra- 

 ków, ale i na całą okolicę wspaniałą rosciągając łunę, rozwidniła je jakby w dzień 

 biały, a potem niezadługo znikła. Wzięli to ludzie za cud osobliwy." (III, 430). 



,,W Krakowskiej dyjecezyi, jezioro pewne znaczne, a nawiedzinami czartów 

 i rozmaitemi strachami odstraszające rybołowców, uważane było za zaklęte. Gdy 

 więc w tym roku (1278) zima nieco była twardszą, bliżsi mieszkańcy odważywszy 

 się na spróbowanie połowu, wzięli 5 krzyżów, chorągwie i kości świętych i udali 

 się do brzegu. Zapuścili potem niewody, a poraź pierwszy wyciągnąwszy, trzy 

 tylko małe rybki znaleźli. Za drugiem zaciągnięciem, okazało się, że próżne było 

 usiłowanie. Trzeci raz załowiwszy, z wysileniem wydobyli z wody potwór stra- 

 szliwy, mający ślepie czerwone, ogniste i żarem płonące, kark zakończony kozią 

 głową. Na ten widok wszyscy obecni struchleli, a pociskawszy krzyże i chorą- 

 gwie, pouciekali dokąd kogo oczy poniosły. Niektórzy z nich dostali chorobli- 

 wych wrzodów na ciele. O w zaś potwór, przestraszywszy ludzi, sunął pod lód 

 i po całej przestrzeni jeziora wydawał łomot przeraźliwy". (III, 434). 



„We Włoszech dnia 25 Kwietnia (r. 1279) przez nagłe a gwałtowne trzęsie- 

 nie ziemi 7 miast zapadło się wraz z mieszkańcami i słyszano przez 4 dni głosy 



