Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



15 



gwiazda z ognistą miotłą,, która trwając przez miesiąc jeden, swój brzask pro- 

 mienny raz na wschód, drugi raz na południe obracała." (IV, 8). 



R. 1310 „we Włoszech, Polsce, Czechach i Niemczech wielkie panowały 

 słoty, po których taka rozlała powódź, że wiele miasteczek wsi i włości wraz 

 z ludźmi i ich dobytkami pozatapiała. Było także dnia ostatniego Stycznia za- 

 ćmienie słońca, a po niem wielki nieurodzaj na wino i zboże, o jakim nigdy nie 

 słyszano. W niedostatku chleba i zboża, ludzie przymuszeni byli żywić się trawą 

 i korzonkami." (IV, 50). 



„Około świąt Narodzenia Pańskiego (r. 1314) ukazała się na niebie kometa 

 i odbywając swój bieg w nocy około bieguna, długi swój ogon zwracała raz na 

 zachód, drugi raz na wschód, niekiedy na południe i północ i trwała aż do końca 

 miesiąca Lutego. Wkrótce potem zjawiła się druga kometa w stronie wscho- 

 dniej, mniejsza od pierwszej przestrzenią i długością trwania. Nadto ukazały się 

 na niebie trzy razem księżyce." (IV, 73). 



R. 1315 „po uciszeniu się wojen zewnętrznych i zamięszek domowych 

 w Polsce sroższy nad wszystkie wojny głód nawiedził ją nową klęską. Gdy bo- 

 wiem przy długiem nadzwyczaj trwaniu śniegów nadeszła chwila wiosny, zasiewy 

 polne zakryte zimową odzieżą przed działaniem słońca, wymokły i zniszczały. 

 Z tej przyczyny wynikły głód powszechny wielu wieśniaków u trapił i niemałą 

 liczbę ludzi swoją srogością wytępił." (IV, 73). 



R. 1317 „w Polsce i w Czechach głód tak wielki panował, że matki z ros- 

 paczy własne dzieci zjadały. Wilki także z głodu rzucały się na przechodzących 

 niezważając nawet na wymierzane z ręcznych kusz pociski i pokonanych z chci- 

 wością pożerały." (IV, 79). 



R. 1318 „panowała w Polsce gorączkowa zaraza." (IV, 81). 



„Głód, który przez dwa lata poprzednie królestwu Polskiemu srodze dojmo- 

 wał, przedłużając się jeszcze na rok trzeci (1319) i z większą niż wprzódy wzma- 

 gając wszędy srogością, do takiej ludzi przywiódł ostateczności, że (strach powie- 

 dzieć!) rodzice dzieci, a dzieci rodziców z głodu zabijały i jadły. Niektórzy ciała 

 wisielców z szubienicy odrywali i zjadali. Inni przy wymorzonych i słabych żo- 

 łądkach dorwawszy się zbyt chciwie jadła, padali i umierali." (IV, 87). 



„W Piątek d. 26 Lipca (r. 1321), było wielkie zaćmienie słońca, które od 

 pacierzy kapłańskich tercyją zwanych (a tertiis) aż do szóstej godziny (ad sex- 

 tam ho ram) trwało." (IV, 100). 



„Około dnia św. Jana Chrzciciela (r. 1330), z przyczyny mocnych słońca 

 upałów, zboża wcześnie (w Wielkopolsce) dojrzały." i t. d. (IV, 120). 



„W tym roku (1332) panowały w Polsce tak wielkie upały, że przed dniem 

 św. Jana Chrzciciela zboża podochodziły i zupełnie były do użycia zdatne; wody 

 powysychały i rzeki poopuszczały swoje łoża. Starzy ludzie nie pamiętali podo- 

 bnego gorąca i posuchy, a stąd uważali je za jakieś dziwy." (IV, 149). 



,,W dzień św. Wojciecha (d. 23 Kwietnia 1334 r.) ogromne śniegi z mro- 

 źnem oziębieniem w królestwie Polskiem spadły, a trwając przez dni pięć, wielką 

 w ludziach, zwłaszcza rolnikach, wznieciły obawę, żeby nie zniszczyły zasiewów; 

 nakoniec piątego dnia stopniawszy, swoją wilgocią takiej zbożom i i*oli użyczyły 

 płodności, jakiej i z nawozu nie można się było spodziewać." (IV, 155). 



