20 



DZIAŁ V. MISCELLANEA. 



R. 1408 Władysław Jagiełło „dowiedziawszy się, że Litwę srogi i morderczy 

 głód uciskał, a dla słot ciągle trwających zasiewy tak ozime jako i wiosenne po- 

 chybiały; na prośbę Witolda wiel. ks. lit. kazał otworzyć we wszystkich króle- 

 wszczyznach ziemi Kujawskiej spichrze, które staranny i zabiegliwy Zaklika 

 z Międzygórza, kanclerz Królestwa Polskiego i Jan zObichowa, kasztelan Szrem- 

 ski, starostowie kujawscy, w ciągu lat kilku zbożem napełnili i wysiał do Litwy 

 20 dużych statków zbożem ładownych, które spuszczono rz. Wisłą aż do Ragnety, 

 a stamtąd miano Niemnem w górę holować. Ale skoro tylko przybiły do Ragne- 

 ty, rozkazał je schwytać mistrz pruski Ulrych v. Jungingen, który na usprawie- 

 dliwienie swego bezprawia twierdził „jakoby na tych statkach wieziono broń dla 

 pogan przeciwko chrześcijanom." W rzeczy samej uczynił to z zazdrości i gnie- 

 wu, że zboże od dawnego czasu w krzyżackich śpichrzach przechowywane, które 

 Litwini za drogą cenę kupowaćby musieli (jak to dawnemi laty bywało) przez ów 

 dowóz stałoby się dla nich niepotrzebnem. To zaś nieprawe podchwycenie zboża 

 dało powód i- pierwsze hasło do wojny Polski i Litwy z zakonem Krzyżackim, 

 którą w następnych latach toczono." (IV, 538). 



R. 1409 „Władysław król polski zabawiając się łowami w Białowieży 

 przez ośm dni, wielką ilość zwierzyny ubił, którą soloną w beczkach spuścił Nar- 

 wią i Wisłą do Płocka, aby mieć z niej zapas gotowy na przyszłą wojnę" (z zako- 

 nem krzyżackim, która w roku następnym wybuchła. (IV, 557). 



R. 1410 „Władysław król polski, po świętach Narodzenia Pańskiego, które 

 obchodził w Lubomli, udał się przez Lubochnią, Tur, Sadzko (Szaczsko) do Rat- 

 na na łowy, kędy nabił zwierzyny i na przyszłą wyprawę Pruską w zapasie cho- 

 wać kazał. Z ziemi Chełmskiej ruszył do Parczowa, a potem do Lublina i t. d." 

 (V, 1). „Z Sandomierza we Wtorek po niedzieli drugiej postu król udał się do 

 Przyszowa (Przissow), gdzie znowu zabawiając się łowami, wielkie mnóstwo żu- 

 brów i dzikich osłów, które polacy łosiami zowią, nabił (raultas feras silve- 

 stres onagrinas et zubrinas, quae in Polonico Loszy vocatur ce- 

 pit), a piedziesiąt beczek napełnionych zwierzyną posłał wodą do Płocka, na 

 zapas do wyprawy." (V, 5). „Tegoż roku Jagiełło ciągnąc z całą silą wojsk na 

 wyprawę pruską, we Czwartek po święcie S-go Jana Chrzciciela stanął obozem 

 w Lubochni, w Piątek przybył do Wysokinic, a w Sobotę do rudni żelaznej bi- 

 skupiej i wielkiego stawu zwanego Sejmice (sabbato ad f e r r if o di n am 

 archiepiscopalem et pi ścinam magna m vocatam Seymicze), gdzie 

 piorun uderzywszy zabił kilka koni i jednego człowieka, a drugiego śmiertelnie 

 poraził; misę zaś gotowanemi rybami napełnioną, w namiocie rycerza Dobka 

 z Oleśnicy, z której u stołu jadła drużyna, strawił ze szczętem, nikomu jednak 

 z siedzących przy stole nie szkodził." (V, 14). 



R. 1410 po zwycięztwie grunwaldzkiem „król Władysław zsiadł z konia 

 a zanim namiot mu przyrządzono, strudzony pracą i upałem położył się w cieniu 

 pod krzakiem jeżynowym, na usłanem z liści jaworowych łożu" (po suit se in 

 umbra rubi coerulei, strato ex frontibus plątani composito). 

 (V, 59, 64). 



R. 1412 „Zygmuntowi królowi Rzymskiemu i Węgierskiemu złożył (Wła- 

 dysław Jagiełło) w upominku kosztowne i znakomite dary, jako to szuby i delije 



