Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



21 



przepyszne, sobolami, kunami, gronostajami i marmurkami (schubas videli- 

 cet pelliceas et diploides pellibus sebellinis, mardurinis, ermel- 

 linis et griceaś) podbite, tudzież konie wierzchowe, gończe (gończy) i ptaki 

 różnego rodzaju myśliwskie." (V, 134). 



R. 1412 „Zima nadzwyczaj była ciepła, bez żadnego przymrozka i szronu, 

 tak, że w Litwie nawet, kraju zimnym i mroźnym, około święta Oczyszczenia 

 N. Maryi ludzie mieli już jarzyny do jedzenia i kwiaty, co za dziwowisko wielkie 

 i cud prawdziwy uważano." (V, 139). 



R. 1413 król Władysław Jagiełło „chroniąc się przed wybuchłą w Króle- 

 stwie Polskiem powszechną zarazą, puścił się (z Wiślicy gdzie święto Wniebo- 

 wzięcia N. Maryi Panny obchodził) w lasy i bory ku Przyszowu, a ztamtąd do 

 ziemi Lubelskiej i Chełmskiej, kędy omijał wszystkie wsi i miasteczka, aby nie 

 zarwał panującej zarazy, która jednakże wielu znakomitych z jego dworzan 

 sprzątnęła." (V, 141). 



„Zmudzini w owych czasach (r. 1413) dzicy i nieokrzesani, barbarzyńską 

 tchnęli srogością. Lud dorodny i wyniosłej postawy, skromnym żyjący pokar- 

 mem, przestawał na chlebie i mięsiwie; rzadko zaś używał miodu albo piwa, lecz 

 zazwyczaj wodą zaspokajał pragnienie. Złota, srebra, żelaza, miedzi, wina, ryb 

 i polewki żadnój nie znał. Nie mieli oni żadnych porządnych domów ani miesz- 

 kań,, ale w lichych mieścili się chatach. Brzuch u nich zazwyczaj rozdęty i wy- 

 datny, tył zresztą ciała szczupły. Chaty klecone z drzewa i słomy, szersze od 

 spodu, coraz bardziej zwężające się u góry, podobne były do niższej części okrę- 

 tu; u szczytu miały otwór, którędy górą wchodziło światło. Pod tern okienkiem 

 palili ogniska i gotowali sobie strawę, ogrzewając się zarazem od zimna, które 

 w tym kraju większą część roku panuje. W takich chałupkach mieszkali z żona- 

 mi, dziećmi, czeladzią, chowając w nich razem bydło, trzodę, zboże i wszystek 

 sprzęt domowy. Nie znali innych domów, izb godowniczych, pałaców, spiżarni, 

 komnat ani stajeń." (V, 148). 



„Zaraza gorączkowa, która w tym roku (1413), wszcząwszy się około dnia 

 S-go Jana Chrzciciela, całe Królestwo Polskie, a zwłaszcza ziemię Szląską, sro- 

 dze niszczyła i wiele sprzątnęła ludzi, za łaską Bożą ustała około S-tej Jadwigi." 

 (V, 151). 



R. 1414, gdy w dzień S-go Aleksego Władysław Jagiełło przybył nad Wisłę 

 pod Zakroczym, most łyżwowy do przeprawy już był przygotowany, że jednak 

 w tej porze z przyczyny ciągłych deszczów Wisła szeroko była wezbrała i wylała 

 z brzegów, przez dni ośm nie można było rzucać mostu na rzekę, dopóki wody 

 nie opadły. (V, 157). 



R. 1415 „przybyli do Władysława króla polskiego posłowie patryarchy i ce- 

 sarza greckiego z listami i urzędowemi pismy, prosząc, „aby im ściśnionym ze- 

 wsząd i zagrożonym od Turków przynajmniej zboża udzielić raczył." Władysław 

 król litując się nad ich niedolą, kazał im wydać żądaną ilość zboża, a do odebra- 

 nia go naznaczył port swój królewski Kaczubejów." „Kiedy (król Władysław 

 Jagiełło) z Kobrynia jechał do Myta, w Piątek po oktawie Bożego Ciała, w go- 

 dzinie pacierzy kapłańskich tercyją zwanych przypadło wielkie zaćmienie słońca,* 

 które jako niespodziewane, króla i wszystkich którzy z nim jechali, w wielkie za- 



