Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



23 



nego, woźnicę tylko pominąwszy, zabił. Niemniej pozabijał konie, na których je- 

 chali Mikołaj sandomierski i Sędziwój poznański wojewodowie, Henryk z Rogo- 

 wa, Jan Mężyk i 7 innych rycerzy; sami jeźdźcy nie doznali żadnej obrazy. Zabił 

 nakoniec wierzchowca królewskiego, na którym jechał za królem giermek For- 

 sztek z Czerycy z robatyną w ręku; na tym suknię potargał, samego pacbolka nie 

 nadwerężył. Władysław król straszliwym hukiem piorunu przerażony, długo le- 

 żał bez zmysłów i nie odpowiadał ani słowa. Przyszedłszy nareszcie do siebie 

 i zebrawszy siły po takiem ogłuszeniu, przemówił. Doznał wszelako od tego pio- 

 runu w prawej ręce bólu, który w kilka dni potem ustąpił; przytem ogłuchł nieco, 

 a odzież jego wszystka siarką cuchnęła." (V, 214). 



R. 1422 w czasie czwartej wojny z Krzyżakami, „umyślił król Władysław 

 uderzyć na Toruń, ale odwiodły go od tego roztropne rady. Panowała bowiem 

 w Toruniu śmiertelna zaraza; wszyscy odradzali, aby nie zbliżać się do zapowie- 

 trzonego miasta, iżby do obozu królewskiego nie sprowadzić zarazy. W ciągu 

 trzech dni wojsko królewskie popaliło przedmieścia i zniszczyło winnice toruń- 

 skie." (V, 281). 



R. 1424 „w piątek d. 26 Czerwca, o wieczornej porze, było znaczne zaćmie- 

 nie słońca, które przez trzy godziny trwało." (V, 305). 



R. 1425 na wiosnę król Władysław „pojechał w Lubelskie, a potem do ziemi 

 Ruskiej, uciekając przed zarazą morową, która rozszerzyła się była po calem 

 Królestwie Polskiem i trwała przez całe lato, jesień i zimę, a w ciągu tego czasu 

 sprzątnęła wiele ludzi obojej płci, rozmaitego stanu i wieku." (V, 30G). „Pó- 

 źniej jednak zaraza szerząc się coraz dalej, ogarnęła i Litwę. Władysław zatem 

 król polski i Aleks. Witold przymuszeni byli uciekać z miast, zamków i dworów, 

 i chronić się wśród zimy w bezludnych ustroniach między lasami i borami. Syna 

 zaś maleńkiego króla Władysława wywieziono do Chęcińskiego zamku, gdzie go 

 przez wszystek czas trwającej zarazy trzymano." (V, 310). 



R. 1426 „z Niepołomic król Władysław zwykłemi drogami wyruszył do Li- 

 twy, gdzie przez całą zimę zabawiał się łowami. Z ubitej zaś rozmaitego rodzaju 

 zwierzyny, jakiej Litwa dostarcza, naprzód królowej Zofii, potem arcybiskupom, 

 biskupom, wojewodom i panom polskim, niemniej Szlązkim książętom, kapitule 

 krakowskiej, mistrzom i doktorom krakowskiej szkoły, tudzież rajcom krakow- 

 skim, w każdej porze czasu, całemi sztukami, albo gdy ciepło nastawało, w solo- 

 nych wędlinach przysyłał: przez co łaskę swoję i szczodrotę szeroko po kraju 

 rozsławił i u poddanych miłość i serca sobie zyskiwał." (V, 317). 



W zimie pod koniec r. 1430 „morowe powietrze w T całej niemal panowało 

 Polsce, pomimo jednak tój śmiertelnej zarazy przybyła na sejm do Warty wielka 

 liczba prałatów i panów." (V, 399). 



R. 1431 „w Niedzielę zapustną było wielkie zaćmienie słońca, poczem Mar- 

 cin V papież d, 2 Marca umarł." (V, 401). 



R. 1431 „we Środę po Św. Jakóbie Apostole wicher straszliwy z gradem, 

 błyskawicami i deszczem, przez 2 godziny przeszło trwający, wielce wojsku (obo- 

 zującemu na Wołyniu) dokuczył, pozrywawszy i potargawszy wiele namiotów. Na- 

 wet królewską kaplicę, kiedy w niej król odprawiał jeszcze modlitwy, burza zer- 



