24 



DZIAŁ V. M1SCELLANEA. 



wała i piorun trzech ludzi w obozie zabił, a ulewa straszna trwała aż do późnej 

 nocy." (V, 413). 



R. 1431 „w obozie królewskim (na Wołyniu) zepsuło się powietrze i nastało 

 wielkie mnóstwo much ze ścierw padających codziennie koni. Rozszerzył się był 

 bowiem wielki pomór na konie, z tej przyczyny, że je żywiono pszenicą, z ościami 

 i plewa, których konie strawić nie mogły i zdychały. Z ubytku przeto padają- 

 cych koni wojsko królewskie ogromną, miało szkodę i znaczna liczba żołnierzy 

 konnych w piechocie przyjąć służbę musiała. Pszenica koniom ze słomą dawana 

 ościami swemi kaleczyła koniom wnętrza; na czem gdy się zapóźno polacy spo- 

 strzegli, większa część koni od pomienionej paszy wyginęła." (V, 419). 



R. 1432 „ukazała się była na niebie kometa, ale niewielka, która swą miotłę 

 rozciągała od wschodu ku północy, a w ośmiu dniach bieg swój skończywszy, zni- 

 knęła. Wszyscy prałaci i panowie, którzy wtedy zjechali się byli do Parczowa, 

 wnosili, że ta kometa wróżyła książęciu Swidrygielle wygnanie albo śmierć i bli- 

 ską na Litwie rzeczy zmianę." (V, 435). 



R. 1433 jeńcy krzyżaccy pędzeni o głodzie i prawie nago, w drodze przymu- 

 szeni byli, żywić się szarańczą, łodygą i rzepą (caulium aut raparum). 

 (V, 472). „Ukazała się temi czasy na niebie świetna i znacznej wielkości kometa, 

 ogon swój czyli miotłę zwracająca ku zachodowi, która błyszczała od wieczoi-a aż 

 do rana, a trwała przez trzy miesiące. Wielu utrzymywało, że jej zjawienie się 

 było wróżbą bliskiego zgonu króla Władysława." (V, 475). 



„W końcu roku 1433, przy schyłku miesiąca Listopada i na początku Gru- 

 dnia, ukazała się na niebie kometa niezwykłej jasności, miotłę swoję czyli ogon 

 ku zachodowi zwrócony mająca, która ponad miastem Krakowem przez miesiąc 

 przeszło bieg swój odbywała. Gdy królowi po raz pierwszy pokazał tę kometę 

 jeden z domowników, wzdrygnąwszy się wyraził to słowem i ruchem, że mu ko- 

 niec dni zwiastowała." (V, 482). 



R. 1433 „wyjechawszy z Łęczycy do Wiskitek w dziedzinie książąt Mazo- 

 wieckich przez niejaki czas zabawiał się łowami; a nabiwszy wiele zwierzyny, 

 według zwyczaju swego obdzielił nią prałatów, mistrzów wszechnicy naukowej 

 i rajców krakowskich, poczem z Wiskitek przybył do Radomia na święta Naro- 

 rodzenia Pańskiego." (V, 482). 



Zbiegnie w Oleśnicki r. 1434 wyrzucał królowi Jagiełłę, że dworzanie kró- 

 lewscy w czasie przejazdów po kraju „zboża i jarzyny z ogrodów poddanym za- 

 bierają bezkarnie i zjadają." (V, 844). 



R. 1434 „gdy król Władysław Jagiełło w przejeździe z Krakowa do Halicza, 

 gdzie Stefan wojewoda Mołdawski miał mu hołd wierności złożyć, zajechał do 

 dworu swego i wsi Medyki, nagle wśród łagodnej i wiosennej pory oziębiło się 

 powietrze i jakby druga nastała zima, która mrozami ścisnąwszy ziemię, wszystkie 

 wiosenne zasiewy i kwiaty i już rozwijających się drzew liście wymroziła. Król 

 zaś Władysław niezważąjąc na to ostre zimno, ani się chroniąc zaziębienia, w pią- 

 tek po św. Wojciechu, z upodobania i zwyczaju, jaki miał w calem życiu, a który 

 był zachował jeszcze z czasów pogaństwa, poszedł do lasu dla słuchania słowika 

 i ucieszenia się jego słodkiem pieniem; a zabawiwszy na tern słuchaniu aż do pó- 

 źnej nocy i zaziębiwszy się mocno, zwłaszcza, że wiek już był ciało jego ostudził, 



