Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓAY POLSKICH DŁUGOSZA. 



29 



dżiny i posuwając się od zachodu na południe, wielkie patrzącym sprawił dziwo- 

 wisko." (VI, 328). 



R. 1464 gdy morowa zaraza poczęła się coraz bardziej wzmagać w Brześciu 

 (kujawskim), król Kazimierz wyjechał stamtąd do Kłodawy. W wiełu okolicach 

 Wielkiej Polski, jako to w Poznaniu, Wschowie i stronach przyległych wielkie 

 czyniła spustoszenia. W Piotrkowie już się zaczęła pokazywać, przyniesiona 

 przez niektórych panów radnych z miejsc zapowietrzonych i przez dworzan kró- 

 lewskich, wracających od oblężenia Nowego, gdzie srogi szerzył się mór pustoszą- 

 cy ziemię: Pomorską, Chełmińską i Pruską. (VI, 377). Do Wilna zawitała moro- 

 wa zaraza przyniesiona z suknią jedną zapowietrzoną z Inflant, gdzie takie choro- 

 by panowały. (VI, 378). 



R. 1465 uchwalono aby każdy z mieszkańców ziemi Lwowskiej, Podolskiej, 

 Halickiej i Bełzkiej, mający własny dom i rodzinę, dostarczył jednego wolu, 

 a sprzedaż tych wołów, których zebrano do dwudziestu tysięcy uczyniła dwadzie- 

 ścia tysięcy (zapewne czerwonych złotych). (VI, 386). 



R. ]466 w czasie wojny między Polską i Zakonem krzyżackim, Ludwik, 

 mistrz Pruski, na początku Czerwca wziąwszy z sobą poczet 600 jazdy i tyluż pie- 

 szego żołnierza, wszystkie zboża i zasiewy, zaledwo w kłos się wiążące w okoli- 

 cach miast nieprzyjaznego sobie biskupa warmińskiego jako to: Brunsberga, Or- 

 nety, Heilsbergu, Ressel, Gutstadtu i Melzacha, częścią wysiec kazał, częścią woj- 

 skiem wydeptał. (VI, 409). 



R. 1466 zaraza gorączkowa nawiedziła także m. Toruń a wielu z rycerzy 

 i mieszkańców Torunia codziennie umierało. Sędziwój, wojewoda Sieradzki, do- 

 tknięty tą zarazą, trzeciego dnia życie zakończył, a Jan, arcybiskup Gnieźnieński, 

 zachorowawszy ledwo wyratował się z niebezpieczeństwa. (VI, 430). Morowa za- 

 raza prawie wszystkie kraje polskie, wyjąwszy Prusy, Pomorze, Ruś i Mazowsze, 

 srogiemi nawiedziła klęskami; krążąc po calem królestwie i przebiegając dziwne- 

 mi przeskokami miasta, wsie i miasteczka, jedne pomijała, w drugich szerzyła 

 spustoszenia. Tę zgubną i długotrwającą plagę, która najpierwej na miasta, po- 

 tem na wsie i miasteczka uderzała, zrządził stan dżdżysty nieba, a stąd powszechny 

 nieurodzaj. Przez cały rok bowiem ciągle panowały słoty, zima przy tern nadzwy- 

 czaj ciepła, jakiej nie było przykładu, powiększała jeszcze morową zarazę, która 

 dotrwała aż do postu wielkiego. (VI, 445). 



R. 1467 po wszystkich prawie krajach polskich, a osobliwie Wielkiej Polsce, 

 Mazowszu, Rusi, Podolu i części Szląska zgubną szerząc zarazę, która trwała aż 

 do Stycznia, niemałą liczbę miast i wsi w pustynie przemienił. Stąd niedostatek 

 wielki i drogość zboża całej Polsce uczuć się dała i byłaby ta plaga dalej się jesz- 

 cze rozszerzyła, gdyby w czasie powietrza tyle nie wymarło ludzi. Do tego po- 

 jawiło się wielkie mnóstwo myszy, które może z powodu zbyt ciepłej i suchej zi- 

 my, gdy śniegu nie było wcale, a deszcz mało kiedy padał, w tak gęstych wysy- 

 pały się rojach, że ściąwszy zboża w stodołach, wyniosły się potem na pola 

 i wszystkie oziminy na powierzchni ziemi i w korzeniach wyjadły. (VI, 468). 



„R. 1468 d. 3 Sierpnia było zaćmienie księżyca in dom o Martis, spadły 

 niesłychane ulewy, które ludziom w zbożach i obiorach wielkie poczyniły szkody. 

 Woda tak wysoko wezbrała, że przedmieście Stradom ze swemi kościołami i do- 



