30 



DZIAŁ V. MISCELLANEA. 



mami, aż pod mury Krakowa całe było zatopione. Powiększyła się jeszcze po- 

 wódź, gdy stawy pozrywane gwałtownie wylały." (VI, 481). 



R. 1468 „ukazała się kometa w krańcu Niedźwiedzicy, albo jej ogona, po- 

 między wschodem i północą. A gdy ta po dniach 15-stu bieg swój ukończyła, 

 zaraz inna znowu na zachodzie wybłysła, jeszcze świetniejsza i z rzęsistszą mio- 

 tłą, a bieg jej trwał podobnież dni 15. Zjawienie się tych dwu komet przestra- 

 szyło wiele ludzi; wróżono z nich jakieś klęski, mór, głód, odmianę królestw, albo 

 zgon którego z panujących. Nietylko bowiem między uczonymi, ale i u ludu 

 prostego utrzymuje się to mniemanie, że komety są przepowiedniami upadku 

 państw lub monarchów." (VI, 483). 



R. 1469 posłowie królewscy „Elblążanom odjęli jezioro Druzno, dla wielkiój 

 ryb obfitości i przydzielili je do zamku Marjenburga." (VI, 500). 



R. 1472 w początku Stycznia, kometa wielka, którą gwiaździarze zowią Do- 

 minus ascendentis nikłości i natury Merkurego, mała w sobie, lecz mająca 

 miotłę ogromną, wpływ i własności złowieszcze Saturna, ukazała się w Polsce 

 i we wszystkich prawie krajach i przez dwa miesiące ciągle na wierzchołku 

 Europejskiego nieba była widzialną. Według zdania astrologów pojawiła się 

 naprzód w królestwie Węgierskiem i tamże w wierzchołku nieba dostrzeżoną być 

 miała. Bieg jej był osobliwszy i nader zmienny, raz bowiem od południa ku 

 północy, drugi raz posuwała się od północy ku zachodowi i południu. Miotła jej 

 także w rozmaite świata zwracała się strony. Najpierw w Morawie i Węgrzech, 

 a potem w Krakowie i jego okolicach, nastała zaraźliwa gorączka, na którą kto- 

 kolwiek zapadł, żadne nie pomagały mu lekarstwa i rzadko wybiegał się od 

 śmierci. Rozszerzyła się potem w Czechach, Austryi, Karyntyi i Styryi. 

 (VI, 535). 



„R. 1473 był pamiętny dla całej Europy i Polski nadzwyczaj nerni upały 

 i suszą nieprzerwaną; pojawienie się poprzednie komety zrządziło niesłychane 

 skwary i brak wody, tak iż źródła powysychały i największe rzeki w Polsce mo- 

 żna było wbród przebywać. Nietylko pod Krakowem, Sandomierzem, Warsza- 

 wą, Płockiem, ale i pod Toruniem Wisła tak była płytka. Paliły się we wszyst- 

 kich stronach Polski lasy, bory, krzaki i zarośla ogniem niewstrzymanym, który 

 nie dał się ugasić, póki wszystkiej drzewiny z korzeniami nie strawił. Słychać 

 było wszędy trzask i łomot upadających drzew. Pasieki także i barcie w lasach 

 pogo rżały, zasiewy wiosenne susza powypalała. Bydlęta, które trawę razem 

 z piaskiem jadły, pozamulały sobie trzewia, skąd wielki nastąpił pomorek. Prócz 

 tego ustawiczne i niezwykle w Polsce panowały pożary. Były domysły, że Ma- 

 ciej król Węgierski wysłał do Polski podpalaczy i czarowników." (VI, 562). 



R. 1474 na wiosnę gorączkowa zaraza zaczęła pokazywać się w Toruniu 

 i bliższych okolicach, a później z większą siłą wybuchnęła i tu po innych miastach 

 1 wsiach na Mazowszu. (VI, 572). 



R. 1475 dnia 24 Lipca i przez 3 dnie następne, w Krakowie i jego okolicy 

 ciągle dzień i noc padające deszcze sprawiły niepamiętny i straszliwy wylew Wi- 

 sły. Powódź zalała Kazimierz, Stradom i wszystkie przedmieścia. W kościo- 

 łach św. Bernarda i św. Agnieszki woda aż do ołtarzów dochodziła. Most 



