Z. GLOGER. WYCIĄGI Z DZIEJÓW POLSKICH DŁUGOSZA. 



31 



większy łączący miasto Kazimierz z Krakowem i wszystkie inne mosty około 

 Kazimierza, tudzież wiele domów kazimierskich poznosiła, ogrody warzy- 

 wne naokół Krakowa zamuliła i popsowała. Szkodliwe potem z niej wyzie- 

 wy sprowadziły zarazę, od której wiele ludzi wymarło lub ciężko odchorowało; 

 niektórym z picia nieczystej woli pourastały na gardłach wole. Chociaż zaś rze- 

 czona powódź wielkie w urodzajach zrządziła szkody, wszelako ceny zboża 

 w tym roku były w Polsce nader niskie. Przez 3 lata poprzednie, po ukazaniu 

 się owych komet, nietylko deszcze nie padały, ale i ziemia pozbawiona zwykłej 

 wilgotności, zaledwo jej dostarczyć mogła wiecznie ciekącym strugom, tak, iż 

 Wisłę (czemu może potomni nie uwierzą) pod Toruniem konno i pieszo mo- 

 żna było przebywać, a pod Płockiem drobne nawet statki osiadały na Wiśle. 

 (VI, 596). 



R. 1475 „ukazało się w Sieradzkiem, Łęczyckiem i Mazowieckiem nowe 

 i niesłychane zjawisko: szarańcza (locustae), owad długi na palec, z głową 

 nietoperza. Wynurzywszy się jak powiadano z Węgier, przez Morawę i Szląsk 

 zawitała w okolice Sieradza, gdzie ją napi-zód postrzeżono, a stamtąd przez 

 Lutomiersko, między Łęczycą a Piątkiem, wylęgała na Mazowsze. Było jej 

 wzdłuż trzy mile, a wszerz półtorej mili. W drodze ciągnęła oddziałami na- 

 kształt wojska, a niekiedy falangi jej spotykały się z sobą, tworząc obraz bitwy. 

 Gdy jedna jakby rej wodząca podleciała, wszystkie zrywały się za nią podrzędne- 

 mi tłumy. Gdziekolwiek upadła, wszystkie zboża i drzewa pożerała, tak iż po 

 niej nie zostało nic, prócz gołej ziemi i cuchnącego pomiotu. W locie zaledwie 

 słońce przez tę ćmę przebić się zdołało. Jeżeli się spuściła na lasy, rosłe nawet 

 drzewa ciężarem jej chyliły się ku ziemi. Niekiedy przez ludzi płoszona i odpę- 

 dzana ustępowała w inne miejsca. Lecz rzucała na ziemię cień olbrzymi i ozię- 

 biający powietrze." (VI, 598 J. 



P. 1475 „panowie, którzy odprowadzali królewnę Jadwigę, poślubioną Je- 

 rzemu księciu bawarskiemu, przywieźli z sobą do Polski zarazę gorączkową, któ- 

 ra wtedy w Bawaryi i Niemczech panowała. Niektórzy z nich, a mianowicie Jan 

 Czyżowski i Albert Moniwid, w Kole pomarli, co wielce zatrwożyło króla Ka- 

 zimierza, aby podobna zaraza jego i innych osób nie dotknęła." (VI, 600). 



W zimie z r. 1476 na 7-my „śniegi były ogromne i mrozy tęgie. Z przyczy- 

 ny tak ostrej zimy, wiele ludzi namiętnie łowom oddanych umierało z przeziębie- 

 nia albo odmrażało nosy." (VI, 613). 



P. 1478 na sejmie walnem w Piotrkowie „na usilne prośby panów wielko- 

 polskich, postanowiono, aby dla powstrzymania przywozu soli z Miśnii czyli 

 Saksonii, otwarto w Wielkiej Polsce, we wsi zwanćj Pinka, żupy solne i zarząd 

 jej oddano wiecznemi czasy żupnikowi krakowskiemu, aby jedna żupa drugiej nie 

 przeszkadzała." (VI, 636). 



* * 



