4 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



skie przechodzi do Azyi Mniejszej, do Persyi (Boissier, Supplementum) i dalej 

 w głąb Azyi. 



Wyżpin bardzo nierówno jest rozłożony w granicach zasiągu. Najchętniej 

 trzyma się rzek. Nad Saalą i w Genewie dużo go rośnie. Znajduje się na całej 

 przestrzeni naszą mapą objętej, ale są obszerne okolice, gdzie go nie spotkano 

 dotąd: np. w Mohylowskiem. nad Dnieprem i w Humańszczyznie. Ogólnie rzadszy 

 na północy, niż na południu. W okolicach Bobrki w G-alicyi rośnie obficie (Gu- 

 stawicz); w Złoczowskiem zapewne także dużo go rośnie, skoro profesor Bekroan 

 podaje go jako roślinę charakteryzującą „rokiciny". W okolicach Krakowa dość 

 pospolity (Krupa). "W Kurlandyi, w Inflantach i w północnej Litwie rzadki. 

 Wyższych gór nie lubi. Pod Tatrami ponad 600 — 700 m wzniesienia nad poziom 

 morza nieznajdowany (Kotula). 



350. Firletka Zawadzkiego. Lychnis Zawadzki (A. Br.) B. et U. Melau- 

 drium Z a w. A. Br. Silene Za w. Herb. Boślina alpejska i podalpejska Karpat 

 węgierskich, Siedmiogrodu, Mołdawii i Bukowiny (M 21 a). W górach Pokucia 

 tylko po stronie węgierskiej. Przebywanie jej w Jarynie pod Szkłem (Król) wymaga 

 sprawdzenia, jako mało prawdopodobne. 



X Lychnis nivalis Kit. rośnie blizko przestrzeni mapą objętej, bo w Al- 

 pach Bodneńskich na "Węgrzech (Zap.). 



351. Firletka leśna. Lychnis silyestris Schkuhr. L. diurna Sibth. Melan- 

 d r i u m s i 1 v. Bóhl. M. r u b r u m Grek. S a p o n a r i a diurna Fenzl. Granica północna 

 zasiągu dochodzi do stref arktycznych, zachodnia do Atlantyku, a południowa, prze- 

 ciąwszy półwysep iberyjski, włoski i bałkański, idzie zrazu wybrzeżem czarnomorskiem, 

 potem usuwa się w głąb kraju i podąża ku Uralowi. Cała przestrzeń mapą objęta 

 należy do zasiągu, ale gatunek to na równinach albo bardzo rozrzucony, albo 

 rzadki, w górach i na podgórzach częstszy, a nawet niekiedy pod Karpatami po- 

 spolity. Wyjątkowo i na równinach blizkich podgórzom bywa pospolity np. w Tar- 

 nopolskiem i Złoczowskiem (Behman). Na góry wchodzi wysoko: na Tatry do 2075 m 

 (Kotula), na Babią Górę do 1715 m (Zap.), a na góry Pokucia do 1955 m nad 

 poziom morza (Zap.). Niektórzy botanicy uważają ten gatunek za odmianę n. 352. 



? Lychnis nemoralis Henfell. Melandrium nemor ale A. Br. Wykaza- 

 ny przez Bogowicza na Podolu w Satanowie. Profesor Schmalhausen uważa to za 

 pomyłkę (Flora str. 90). Montresor już po wydaniu Flory Schmalhausena zamieścił Ly- 

 chnis nemoralis Henffel w Satanowie. Niema nic nieprawdopodobnego, żeby się 

 tam znajdowała, skoro rośnie w Siedmiogrodzie. Dalszemi miejscami pobytu jest 

 Kroacya, Hercogowina i Czarnogórze. 



352. Firletka biała. Lychnis dioica L. L. vespertina Sibth. Melandrium 

 album Garck. M. pratense Bóhl. L. pratensis Mart L. alba Mili. Saponaria 

 vespertina Fenzl. Granica północna zasiągu, przeciąwszy Europę polarną, prze- 

 chodzi do Syberyi, ciągnąc się aż do Dauryi. Granica zachodnia nad Atlantykiem; połu- 

 dniowa z północnej Hiszpanii przechodzi nad morze Śródziemne, a wyminąwszy Sycylią 

 i Grecyą, dostaje się na wybrzeża czarnomorskie, któremi przez Trebizondę wiedzie 

 na Kaukaz, skąd podąża do Syberyi. Na Libanie jest rośliną górską. Firletka biała 

 rośnie na całej przestrzeni mapą objętej, prawie wszędzie jako roślina pospolita, 

 z wyjątkiem Litwy, gdzie nie częsta. Chociaż zimna się nie lęka, skoro się znaj- 



