14 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



w niektórych spisach roślin pod nazw/], St. graminea L. Opierając się na obec- 

 nych wiadomościach o rozmieszczeniu muchotrzewu dług oli sinego, wynika, źe ma 

 dwa zasiągi w Europie. Jeden nazywać będę syberyjskim, drugi — środkowo-euro- 

 pejskim. Granica północna zasiągu syberyjskiego z północnej Skandynawii prowa- 

 dzi do guberni archangielskiej, a następnie przez całą Syberyą do arktycznej 

 Ameryki. Granica zachodnia z Szwecyi, przerzuciwszy się przez Bałtyk, dostaje 

 się w okolice Gdańska (M 21 g), skąd, jako granica południowa, przechodzi 

 w okolice Królewca. Tu skręca ku południowi i objąwszy duży kawał Prus Ksią- 

 żęcych, aź po Zywek (Siewkau), kieruje się ku północy do Kurlandyi i Inflant. 

 Stamtąd, zwróciwszy się na południowy-wschód, przez Mohylewskie i przez Oku- 

 ło wkę (Kegel), leżącą na granicy guberni czernihowskiej, dostaje się do guberni 

 charkowskiej (Górnicki). Nowy skręt ku północy pod Moskwę, dalej przez Ural 

 i Syberyą do Ameryki. 



Zasiąg drugi śr odko wo-europ ej ski rozłożył się w trójkącie: Turyngia — Szwaj- 

 cary a— Bukowina. Granica północno-wschodnia z Turyngii przechodzi- na Szląsk 

 (M 21 g), ociera się o granicę Królestwa Polskiego w Leszniokach (Uechtritz 

 u Kostaf. i u Fieka), dostaje się do niepołomieckiej puszczy (Krupa), w Tatry 

 (Rogal, i Szyszył., Sagor. i Schneid.), na Węgry, na Pokucie (Krupa) i na Bu- 

 kowinę (Wołoszczak), gdzie wschodni kres zasiągu środkowo-europejskiego. 



Jeszcze dalej na wschodzie był muchotrzew długolistny raz wzmiankowany 

 w guberni chersońskiej (Sredziński in Linclem. PI. Chers.). Przy tern jakby łą- 

 cznikiem między zasiągiem północnym., który nazwałem syberyjskim i zasiągiem 

 środkowo-europejskim są znane stanowiska około Lauenbergu w Holsztynie. 



Chociaż muchotrzew długolistny jest rośliną rzadką, dużo go jednak rośnie 

 w kilku lasach Prus Książęcych i na Szląsku w okolicy Lublińca. 



380. Piaskowiec trawoiistny. Arenaria graminifolia Schrad. Roślina 

 syberyjska i wschodnio-europejska. Granica północna zasiągu z guberni peters- 

 burskiej (Schmal.) przechodzi do wołogodzkiej (Sch.), kazańskiej (Sch.) i przez 

 całą Syberyą do Kamczatki (Ledeb.). Granica zachodnia z nad Newy przechodzi 

 do Inflant, Kurlandyi (M 22 c,), do Ełku w Prusach Książęcych (Garcke), do 

 Kempistego pod Radzyminem (Fr. Kamieński u Rostf.), do Lublina (Puchalski 

 u Rostf.), w Tarnopolskie (Rehman), Czortkowskie (R.), za Dniestr do powiatu 

 horodeńskiego (Slend. u Racib.), potem w Kołomyj skie (Knapp) i na Węgry. 

 Granica południowa z Węgier, przeszedłszy nad morze Czarne, dostaje się za 

 Kaukaz, potem przebiega całą Syberyą. Piaskoioiec trawolistny na części zasiągu 

 mapą objętej tylko nad średnim Dnieprem, ma częstsze stanowiska, w innych j3ro- 

 wincyach roślina rzadka, lub bardzo rzadka. Na Litwie Jundziłł jej nie zamie- 

 szcza, później Eichwald ją podał. We wchodniej Galicyi w Tarnopolski em i Czort- 

 kowskiem, chociaż profesor Rehman zapisuje ją jako roślinę bardzo rzadką, notuje 

 jednak, że w Bilczu nad Seretem rośnie w wielkiej ilości. 



Klingę w Kurlandyi i Inflantach, a Montresor na Ukrainie odróżniają odmianę: 

 a parviflora Ledeb. 



Rogowicz prócz niej odróżnia na Ukrainie i Podolu: 

 P grandiflora Led. 



Akinfiew w Ekaterynosławiu zapisuje: 



