18 



DZIAŁ. III BOTANIKA. 



(Becker) i do Ałtaju w Syberyi. Oprócz granicy północnej przechodzi przez naszę 

 mapę linia graniczna południowa, nie całego zasiągu, sięgającego do Afryki 

 i Afganistanu, ale poza którą na przestrzeni mapą objętej, pod Karpatami ani 

 mokrzec cienkolistny, ani lipki nie był znajdowany. "Wypada tę linią prowadzić 

 z powiatu zielonogórskiego (Grunberg) na Szląsku, do głogowskiego, lignickiego, 

 wrocławskiego, opolskiego, potem przez Toszek (Tost) do powiatu mysłowickiego 

 (Fiek), do Złotego Potoku w Królestwie Polskiem (Prod. Eostaf.), do Eadomia 

 (P. Kost.), do Włodzimierza Wołyńskiego (Rogowicz), skąd niewiadomą drogą do 

 Besarabii. Mokrzec cienkolistny jest u nas rośliną rzadką, tylko na Ukrainie jako 

 mokrzec lepki trafia się dosyć często. 



Prócz odmiany viscosa są wykazywane i inne. Rogowicz na Ukrainie i we 

 Włodzimierzu Wołyńskim zamieszcza: 

 var. a tenella Led. 



Schmalhausen w Sawraniu i Odessie: 

 a grandiflora Fenzl. 



Akinfiew w Ekaterynosławiu: 

 a typica. 



Marsson w zachodniej Pomeranii przy Al. viscosa Schreb, którą za osobny 

 gatunek uważa, tworzy: 



var. glabra Marss. 



Fiek idzie za Marssonem, zapisując tej odmiany parę stanowisk szląskich 

 i notując, że bywa oznaczona jako Al. tenui folia Whlbg, która na Szląsku 

 nie rośnie. 



393. Mokrzec skupiony. Alsine glomerata Fenzl. Arenaria glomerata 

 MB. Roślina o niewielkim zasiągu, ciągnącym się od Serbii do Krymu, a na po- 

 łudniu dochodzącym do Konstantynopola (Boissier Suppl.) Przez południowy skraj 

 naszej mapy przechodzi granica północna zasiągu (M 21 m) od Kamionki nad 

 Dniestrem (Andrz. R. b. s. 48) do Humania (Andrz.), potem do ujść rzeki Konki 

 do Dniepru (Andr. R. b. Ciąg 2, 1830 str. 37). 



394. Mokrzec wiosenny. Alsine verna Bartl. Arenaria verna B. et H. 

 Z wielkiego zasiągu syberyjskiego, dochodzącego aż do Leny (Trautv.), wysuwa 

 się gałąź do guberni archangielskiej (Beketow) i Finlandyi (Nyman. Suppl). 

 Prócz tego polarnego kawałka, jest drugi, duży zasiąg w Europie, jakoby górski. 

 Jego granica północna z Wielkiej Brytanii przechodzi do Belgii (bardzo rzadki), 

 potem przez Niemcy do gór Olbrzymich (M 26 a), przez Czechy do Tatr, do 

 Pokucia i Bukowiny. Granica zachodnia dochodzi do Portugalii, a południowa 

 z półwyspu iberyjskiego przez Włochy prowadzi do gór półwyspu bałkańskiego, 

 gdzie i na Olimpie rośnie. Nie posuwa się dalej ku wschodowi poza linią: Ma- 

 cedonia, Siedmiogród, Bukowina, ale na Kaukazie jest zasiąg osobny. Na prze- 

 strzeni naszej mapy, prócz gór już wyliczonych, była ta roślina wzmiankowana 

 dawniej w górach Jasionikach (Gesenke), ale obecnie zdaje się, że wyginęła (Fiek). 

 Na góry wchodzi wysoko, na Tatry do 2221 m (Kotula), na góry Pokucia po 

 stronie galicyjskiej do 1615 m, po stronie zaś węgierskiej do 1830 m (Zap.). 



