K. ŁAPCZYŃSKI. ZASIĄGI KOŚLIN. 35 



Suppl.)» Syryi, Persji i Afganistanu. Nazwa Hibiscus znaczy rtóine poświeco- 

 ną i bis owi. Już wiemy, źe poprzedni gatunek lubi sąsiedztwo kartofli, Hibiscus 

 zaś najchętniej rośnie na polu, okrytem bawełną. 



Ketmia w Europie bywa hodowana jako roślina ozdobna i niekiedy dziczeje. 

 Fiek na Szląsku wymienia kilka takich stanowisk, ale przy gatunku nie stawia 

 numeru. Kloeber pisze, że w Brodach, a Paczoski, źe w Humaniu trafia się 

 zdziczała po ogrodach. 



WApowafe* 



445. Lipa biała. Tilia argentea IM. T. alba WK. Drzewo południowo- 

 wschodnie, rosnące dziko od Adryatyku do Azy i Mniejszej. Na przestrzeni mapą 

 objętej tylko na południowem Podolu (M 26 k) między Raszkowem i Biłoczą nad 

 Dniestrem (Andrz. R. b. 49), w Kamionce, Bałcie (Rogowicz) i w Rybnicy (Bes- 

 ser u Ledeb.). Granica północna zasiągu przechodzi na Podole z Besarabii (Lin- 

 demann, Lipski). Dalej ku północy tylko hodowana. 



446. Lipa wielkolistna. Tilia grandifolia Ehrh., T. platyphylla Scop. 

 Granica północno-wschodnia zasiągu z Anglii prowadzi do Belgii, Niemiec, Bran- 

 deburgii (M 26 l), na podgórza szląskie (Fiek), do Ojcowa (Rostaf.), w bocheńskie, 

 tarnowskie, rzeszowskie, przemyskie, żółkiewskie i w okolice Krzemieńca, gdzie, 

 lipę wielkolistną wykazuje Rogowicz w Wisznio wcu, a Montresor w Podliscach. 

 Stamtąd granica skręca ku południowi do międzyrzecza Zbrucza i Seretu (Slen- 

 dziński), dostaje się do Germakowa i Niwry (Lenz.), w klinie między Dniestrem 

 i Zbruczem, a stamtąd przechodzi do Kurzelewa w powiecie uszyckim (Rogowicz), 

 do Jampola (R.), do Raszkowa (Montresor), do wsi Biełocza (R.), gdzie wraz 

 z lasem mikauckim w Besarabii (Ej smond) są ostatnie, jak się zdaje, znane sta- 

 nowiska na wschodzie. Poza tak wykreśloną granicą otoczyłem osobno kolorem 

 linii l góry S-to Krzyskie (Prodr. Rostaf.). Granica zachodnia nie dosięga Portu- 

 galii; południowa z Hiszpanii przechodzi do Francy i, Włoch i na półwysep bał- 

 kański. Poza zasiągiem rośnie w południowej Skandynawii (Nyman), a Ledebour 

 zapisuje ją w prowincyach kaukaskich i na Uralu, ale zaopatruje te dane znakiem (?}, 



Ponieważ tę lipę w wielu miejscach sadzą, więc do spisów roślin z łatwością 

 dostaje się niewłaściwie. Była np. wykazana w Warszawie, w Sejnach, w-powiecie 

 pińskim, w Humaniu, w Moskwie i t. p. 



Na części zasiągu mapą objętej dzika często się spotyka po lasach dębowych 

 w tarnopolskiem, czortkowskiem i złoczowskiem. W lasach około Pieniak i Lo- 

 patyna niekiedy gromadnie (Rehman). Na Karpaty wchodzi niewysoko: nad 

 górnym Sanem i Str wiązem do 750 m (Kotula), na Babiej Górze hodowana do 

 745 m nad poziom morza (Zap.). W Niemczech widać bywa inaczej, skoro 

 Schlechtendal z Langethaleni. w edycyi poprawionej przez Halliera piszą, że w gó- 

 rach dochodzi do krainy podalpejskiej (Flora Tom 21, p. 223). 



447. Lipa drobnolistna. Tilia parvifolia Ehrh., T. cordata Mili., T. 

 ulmifolia Scop. Granica północna zasiągu, wyminąwszy Irlandyą, Szkocyą 

 i Holandyą, z Anglii przechodzi do Belgii. Następnie posuwa się do Niemiec 



