Z powiatu Trockiego do Szczawnicy. 



PRZEZ 



Kazimierza Łapszańskiego. 



(Tab. VIII). 



I. 



* 



Kilka słów o Karpatach, do których jadę, o roślinach Wysokiego Dworu, 

 z którego wyjeżdżam, między innemi o linei. Przytoczenie polemiki z jej 

 powodu prowadzonej przed sześćdziesięciu kilku laty w Warszawie w Pa- 

 miętniku Umiejętności i w Powszechnym Dzienniku krajowym z r. 1829. 



Główny grzbiet karpacki od źródeł Sanu, do źródeł Ropy i Białej jest wo- 

 dodziałem Dunaju i Wisły, a zarazem galicyjsko-węgierską granicą. Najwyższe 

 wzniesienia trzymają, się wododziału. 



Poza źródłami Ropy i Białej, idąc dalej ku zachodowi, psuje się ten porzą- 

 dek. Główny grzbiet przestaje być wododziałem Dunaju i Wisły, przestaje być 

 węgiersko-galicyjską granicą, zjawiają się liczne pasma równoległe, a jedno z nich 

 na południu położone — Tatry, jest dwa razy wyższe od głównego grzbietu Karpat. 



Ale i Tatry na małej tylko środkowej przestrzeni są wododziałem Wisły 

 i Dunaju. Wody spływające z północnych stoków zachodnich Tatr dostają się 

 przez Orawę i Waag do Dunaju. Wody, z pod wschodnich szczytów płynące ku 

 południowi, dostają się ostatecznie do Wisły, Poprad bowiem zabrawszy wszyst- 

 kie potoki górskie, toczące się z pod najwyższych turni tatrzańskich, skręca ku 

 północy i przez wyłom w głównym grzbiecie pod Piwniczną wypływa na północną 

 stronę Karpat. Między starym i Nowym Sączem wpada do Dunajca i połączone 

 ich wody płyną razem ku Wiśle. 



