K. ŁAPCZYŃSKT. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



75 



we wsi Lastyszynie w guberni mińskiej. Ukończywszy uniwersytet wileński, został 

 nauczycielem gimnazyalnym w Witebsku. Stamtąd przyjechał w roku 1817 do 

 Warszawy starać się o wyjazd na koszt rządu za granicę. Jakoż, złożywszy egza- 

 miny, był wysłany do Paryża i Freiburga. Gdy był w Niemczech, polecono mu 

 zakupić dla uniwersytetu warszawskiego gabinet mineralogiczny. Przybył z nim 

 w roku 1820 i on go urządził. Umarł w roku 1830. 



111. Umiejętności matematyczne z zastosowaniami, wydawane przez Sta- 

 nisława Janickiego, Filofii Doktora. Janicki w roku 1829 był profesorem mecha- 

 niki w szkole politechnicznej. Urodził się w roku 1797 w Moskorzewie pod Szcze- 

 kocinami. Uniwersytet kończył w Warszawie, potem dwa razy jeździł za granicę 

 na koszt rządu. 



W dziale przyrodniczym najwięcej pisywał Antoni Waga, podówczas młody 

 jeszcze człowiek. W zeszycie z października 1829 roku, czyli wtórnie IV na stro- 

 nicy 72 jest artykulik, zatytułowany „Linnaea borealis" z podpisem A. W. (An- 

 toni Waga). Oto, co pisze późniejszy wędrownik po Algerze, Krymie i Egipcie 

 i słynny kolekcyonista. 



„Rodzajowe nazwisko tej północnym Europy krajom właściwej rośliny, czci 

 i pamiątce nieśmiertelnego Lineusza poświęcone, *) stało się powodem, że każdy 

 miłośnik botaniki lub ogrodnictwa pragnie ją mieć w swoim zielniku zasuszoną, 

 lub żywą w ogrodzie. Na nieszczęście linea należy do tych roślin borowych, które 

 do ogrodu przeniesione i przy największej staranności ze strony hodującego albo 

 przyjmować się nie chcą, albo przyjęte wkrótce nikczemnieją i giną. Pani Aglae 

 Adanson, autorka użytecznego dzieła w języku francuskim: Maison de Campagne ? 

 jedynie z tego powodu, że linea nosi nazwisko Lineusza, włącza ją do roślin 

 ozdobnych, które w miejskich ogrodach utrzymywać radzi, czyniąc tę uwagę, że 

 przy wielkiej troskliwości posadzona w cieniu i mchem otulona, żywa utrzymać 

 się może. Od czasu zaprowadzenia w naszej stolicy uniwersytetu, gdy gust do 

 umiejętności przyrodzonych żywszy wziął popęd, młodzi botanicy, z zapałem zbie- 

 rający zielniki, płacili dosyć drogo za suche egzemplarze linei z zagranicy sprowa- 

 dzone, a roślinę tę koroną Flory naszej nazywali: wiedzieli bowiem, że się u nas 

 znajduje, bo Kluk w swoim Dykcyonarzto roślinnym opisuje ją, jako roślinę kra- 

 jową pod polskiem nazwiskiem zimoziół północny, czyniąc wszakże uwagę, że ta 

 roślina jest u nas bardzo rzadka. Nieraz oni w celu znalezienia linei znaczne 

 przestrzenie lasów sosnowych napróżno zwiedziwszy, wątpili już o rzetelności 

 Kluka. Dyrektor tutejszego ogrodu botanicznego, **) który wszelkich sił dokłada, 

 ażeby tak ważny zakład uczynił botanicznem, że tak powiem, zwierciadłem ojczy- 

 stych pól, łąk i lasów, zmuszony był kilkakrotnie sprowadzać lineę to z Berlina, 

 to z Pragi, to z wielu innych ogrodów zagranicznych; za każdym jednak razem 

 sprowadzona, w ogrodzie naszym niknęła. 



*) Wyraz Lin na e a utworzył J. F. Gronovius od nazwiska Lineusza (Linnaeus). Na 

 portretach tego wielkiego naturalisty widzimy go zwykle z kwitnąca, gałązkę linei, u guzika 

 sukni uczepioną, wyobrażonego. Przypisek A. Wagi. 



**) Michał Szubert. £ 



