K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 77 



czyli mi sposobność: Pan Dogiel, *) gorliwy tamtejszych szkół Profesor Umiejęt- 

 ności przyrodniczych i dwaj jego uczniowie PP. Hrehorowicz i Skolimowski, za 

 co im w imieniu wszystkich botaników polskich składam publiczne podziękowanie. 

 W trzy miesiące później pan Jakób Waga, profesor szkół łomżyńskich (który 

 w sierpniu i wrześniu ze mną i z profesorem Chrapczyńskim zwiedził wojewódz- 

 two Lubelskie) doniósł mi, ze znalazł drugie siedlisko tej rośliny za Łomźą^koło 

 wsi Grabowa". Póty Jastrzębowski o linei. 



Nim zeszyt listopadowy Pamiętnika wyszedł na świat, zjawia się we wspo- 

 mnianem piśmie codziennem, w „Powszechnym Dzienniku Krajowym" z dnia 29 

 listopada 1829 roku artykuł nadesłany, bez wskazania skąd, ale łatwo się domy- 

 śleć, źe z Sejn, podpisany tylko literą X, treści następującej: 



„Czytając w ostatnim numerze Pamiętnika Warszawskiego, doniesienie pana 

 A. W. o roślinie Linnaea borealis, przekonałem się, iź w wielu miejscach nie- 

 zupełnie z rzeczywistością zgodnie występuje autor. Umyśliłem przeto, uprzedza- 

 jąc pana Jakóba Wagę (któryby zapewne to samo był uczynił) powyższy artykuł 

 sprostować. 



„Naprzód, wierzyć niepodobna, aby kto nazwał tę roślinę koroną flory na- 

 szej; gdzież o tern jest umieszczona wiadomość? Dalej, kto z zagranicy drogo 

 płacił za suszoną tę roślinę? wszakże jeżeli był kto tak gorliwy, mógł ją nieraz 

 widzieć, a nawet mógł do zielnika ją dostać, kiedy tylokrotnie do ogrodu bota- 

 nicznego sprowadzona została. A o takich, co umyślnie przebywali obszerne prze- 

 strzenie lasów, aby znaleźć lineę, nawet pytać się nie mogę; obchodzi mię prze- 

 cież myśl tych, co mogli wątpić o rzetelności Kluka. Ktokolwiek przeczyta opis 

 zimoziołu północnego w dziele tego pracowitego botanika polskiego, od razu po- 

 zna, iż Kluk ją widział, i widział w naszych lasach sosnowych. Słowem, linea 

 stała się głośną, gdy przez profesora Jastrzębowskiego pierwszy raz po Kluku 

 w Polsce poznaną została, w czasie jego podróży koło Sejn, połączonej f z ekskur- 

 syą uczniów tamecznych i profesora botaniki, Dogiela. Profesor Dogiel zdał na- 

 tychmiast o niej raport Komisyi Eządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia 

 Publicznego, poczem zaraz do ogrodu botanicznego uniwersytetu przesłaną została. 



„Lecz gdyby znalezienie ich było chwałą, zapewne pan Jastrzębowski, mając 

 już inną daleko większą, nie weźmie za złe, gdy powiemy, iź uczniowie szkoły 

 sejneńskiej najpierwej ją postrzegli i panu Jastrzębowskiemu natychmiast do roz- 

 poznania podali; ten pokazywał zaraz takową po odkryciu w lipcu panu J akóbowi 

 Wadze, z którym odtąd ciągle podróż po województwach sandomierskiem i lubel- 

 skiem aż do końca września odbywał. Mylnie przeto pan A. W. donosi, jakoby 

 pan Jakób Waga w tymże czasie co i pan Jastrzębowski tę roślinę znalazł, nie 

 mógł jej bowiem pierwej wynaleźć w lesie grabowskim, jak w początkach je- 

 sieni; nie mógł także jej kwiatu w sierpniu oglądać dla wyżej wymienionej 

 przyczyny. 



*) W Tomie V Pamiętnika Fizyograficznego jest bardzo zajmujący "artykuł Profesora 

 Rostafińskiego: „Spis roślin znalezionych przez profesora Stanisława Cyrynę. Dogiela z uczniami 

 szkoły Wojewódzkiej Sejneńskiej w okolicach Sejn od roku 1827 do 1830". Ł. 



