90 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



lat nie zdołały rozmyć słabych wybrzeży i utworzyć, jak to zwykle ma miejsce przy 

 większych rzekach, nadbrzeżnej doliny. 



Za mostem maszynista dodaje pary i już z małemi przerwami dodawać jej 

 będzie aż do wododziału Niemna i Wisły, odległego od Grodna o dwie stacye, 

 czyli o 42 km. Na tej przestrzeni para musi podnieść pociąg do góry prze- 

 szło 35 m. 



Niemen został za nami, widzę na prawo o parę kilometrów dolinkę, niżej od 

 drogi żelaznej położoną, wyginającą się to w jednę, to w drugą stronę: widocznie 

 łożysko rzeki. To Łosośna, lewy dopływ Niemna, z ujściem o parę km poniżej 

 Grodna. Pociąg idzie w kierunku przeciwnym do jej biegu. Przez 4 km dolinka 

 ciągnie się zdała od drogi żelaznej, a Łosośna spełnia obowiązek granicy między 

 gubernią grodzieńską a Królestwem Polskiem. Na 5-ym km ustępuje tych ho- 

 norów swemu lewemu dopływowi — rzeczce Tatarce, a sama przysuwa się zwolna 

 wraz z dolinką ku kolei. A że para szybko niesie, więc za chwilę na 9 km od 

 Grodna już pociąg pędzi doliną Łosośny. 



Mijam okolicę pagórkowatą, lesistą, patrząc ciągle na Łosośnę, rzeczułkę 

 krętą, coraz mniejszą, ukazującą się wśród olch, to z jednej, to z drugiej strony 

 drogi żelaznej. Po smutnych Olkienikach i Oranach przyjemne wrażenie robi 

 Kuźnica, gdzie się pociąg zatrzymuje na chwilę. Do wododziału zostało kilkanaście 

 kilometrów. 



Znowu mijam pagórki, to zbożem obsiane, to lasem pokryte, Łosośna ciągle 

 towarzyszy drodze żelaznej. W lasach do sosen i brzóz po raz drugi przyłączyły 

 się świerki. Po kwadransie podróży od Kuźnicy znikła Łosośna, potem jeszcze 

 dziesięć minut i pociąg staje w mieście powiatowem Sokółce. Wody już stąd płyną 

 do Gdańska przez Bartaszychę, Czarną Rzekę, Supraśl, Narew i Wisłę, bo wodo- 

 dział, niczem niezwracający na siebie uwagi, już minąłem przed chwilą. Sokółka 

 ze wszystkich stacyj kolei żelaznej między Rudziszkami i Warszawą jest najwyżej 

 położoną, ale tylko niecałe 2 m wyżej od Rudziszek, które zajmują drugie 

 miejsce. 



Od Sokółki pociąg nieznacznie spuszcza się ku dołowi, a chociaż od wododziału 

 pędzi nową prowincyą hydrograficzną, świat się wcale nie zmienił, też same przy- 

 jemne dla oka wzgórki, tylko lasów coraz więcej. 



W okolicy następnej stacyi Czarnej Wsi najpiękniejsze lasy przykolejowe 

 między Wilnem i Warszawą, bo też to jakby północne kończyny puszczy Biało- 

 wieskiej, połączone z nią nieprzerwanem pasmem borów. 



Z Czarnej Wsi większy spadek do Białegostoku, bo przeszło 20 m na 20-tu km. 

 Pociąg sunie okolicą mniej już lesistą, ale obfitą w łąki ponad Supraślą. Rzekę 

 mijam pod Wasilkowem, niedojeźdźając do Białegostoku. Supraśl tu szerokim 

 korytem płynie, trudno się domyślić, że do jej źródeł niedaleko. 



W Białymstoku węzeł pięciu kolei żelaznych: do Grodna, do Grajewa, do 

 Warszawy, do Brześcia i do Baranowie. Od Białegostoku do Narwi około 20 km 

 odległości, a kilkanaście metrów spadku. Okolica polista, w płaskie wzgórza po- 

 gięta. Przechodzi tędy granica południowa bażyny (Empetrum nigrum L.). Od 

 Szpicberga i wybrzeży oceanu Lodowatego ciągnie się zasiąg do Litwy, Białystok — • 



