K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



95 



We wsi Radonie Prodromus zapisuje roślin 15, między niemi takie rzadkością 

 jak Corydalis intermedia (L.) P. M. E., Chenopodium opulifolium 

 Schrad.j Brachypodium silvaticum (Huds.) P. B., Cal amagr ost is negle- 

 cta (Ehrh.) Fr. i Lenina gibba L. 



W Książenicach zapisuje Prodromus 9 roślin, najrzadszą z nich na Mazowszu 

 jest Juncus atratus Kroclier. 



Jordanowice z dużym parkiem tuż przy Grodzisku występują w Prodromusie 

 dwa razy: ze zwyczajną Vi ci a villosa Roth., ale o kwiatach białych i z Alope- 

 curus agrestis L. Jest to trawa, trafiająca się u nas przypadkowo. 



Grodzisko leży nad rzeczką Kurem. Poniżej o 4 kilometry nad tą samą 

 rzeczką leży wieś Chlewnia, gdzie Prodromus wskazuje Gentiana cruciata L. 

 Kto wie, czyby się tam dała odszukać obecnie, bo ta karpacka goryczka jest u nas 

 na równinach niemniej ącym zagrzać miejsca włóczęgą. 



Grodzisko równie jak Pruszków i jak większa część stacyj drogi warszawsko- 

 wiedeńskiej, co rok zabudowuje się więcej. Gdy pociąg mijał nowo pobudowane 

 wille, juz się koło nich snuło trochę letników warszawskich. 



Koło Brwinowa były borki sosnowe; koło Grodziska dąb towarzyszy sośnie. 



Pędzę ku Rudzie Guzowskiej. Ciągle równina, ale nie jednakowego pocho- 

 dzenia. Za Grodziskiem mapa geologiczna na prawo kolei zaznacza gliny lodowcowe 

 dolne, na lewo piaski dyluwialne. Dawno trwająca uprawa zrównoważyła grunty 

 stron obu. Na oko nie znać, żeby na lewo miały być gorsze. Wilgoci mają dosyć, 

 bo między Grodziskiem i Rudą Guzowską coś około ośmiu strumieni przepływa pod 

 koleją żelazną z lewej strony ku prawej. Tylko jeden z nich największy, mniej 

 więcej na połowie drogi między dwiema stacyami płynący, dostaje się do Bzury. 

 Wszystkie inne do niego wpadają, tucząc go swemi wodami, więc może dlatego 

 otrzymał nazwę rzeki Tucznej. Źródła jej za Mszczonowem, ujście do Bzury 

 powyżej Sochaczewa. Utrata, o której była mowa poprzednio, wpada poniżej 

 miasta. 



Stacya za stacyą szybko następują po sobie. Już sterczy z prawej strony 

 drogi gromada wielkich budynków. Liczne kominy parowe słupami dymów sięgają 

 obłoków. Pociąg staje na chwilę na stacyi Ruda Guzowska, obok fabryk żyrar- 

 dowskich płótna, wśród świata, uczernionego pyłem węgli kamiennych. 



Po chwili jadę dalej. Za Eudą mapa geologiczna na prawo i na lewo drogi 

 żelaznej wskazuje piaski dyluwialne. To też w młodym lesie, do którego pociąg 

 się wtoczył, obok dębczaków i choiny rośnie młodych brzóz dużo. Do Radziwił- 

 łowa, to jest do najbliższej przed nami stacyi, 4-ej od Warszawy, cała prawie 

 przestrzeń pokryta resztkami lasów, albo osadami na niedawnych karczunkach. 

 Wód ciągnących ku Bzurze niebrak. Największa rzeczka Sucharz. Kraj po lewej 

 stronie drogi przed laty zalegała puszcza korabiewska. Dziś istnieje tylko wieś 

 z nazwą Korabiewska Puszcza. Na polach piaszczystych z dawnej puszczy wyrobio- 

 nych i dalej w głębi kraju poza dawną puszczą w Hucie Gzdowskiej, Bierniku, 

 Korabiewicach, Woli Pękoszewskiej i w Jeruzalu, wszędzie się z chroszczem (Tees- 

 dalea nudicaulis R. Br.) spotkać można. Nie jest on tu rośliną pospolitą, bo 

 nigdzie nią u nas nie jest, ale częściej go w tej okolicy spotykałem, niż gdziekolwiek- 

 bądź indziej. 



