96 



DZIAŁ II r. BOTANIKA. 



Minąwszy Radziwiłłów, pociąg przebiega most na Korabiówce, a o kilka 

 kilometrów dalej na Rawce. Rzeka wywija śmiałe gzygzaki po zielonych łąkach, 

 podążając w stronę Bolimowa. Źródła Rawki leżą w okolicy stacyi Rogów, do 

 której za 5 kwadransów pociąg przybędzie, ujście do Bzury. 



Od mostu kolejowego na Rawce do Skierniewic jest 6 km. Droga żelazna, 

 dotąd po linii prostej biegnąca, gnie się tu łagodnemi krzywiznami. Okolica lesista. 

 Dojeżdżając do Skierniewic, na prawo w dali czernią się lasy nieborowskie, gdzie na 

 wiosnę bywa dużo sasanek (A nem one patens L.) i pietrasznicy jadalnej (Hel- 

 vella esculenta L.). Ten grzyb lud w Skierniewicach i w Warszawie babiemi 

 uszami nazywa. 



Skierniewice nad Skierniewką, wpadającą do Bzury poniżej Łowicza, pamiętne 

 są zjazdem monarchów. Dawniej zamieszkiwali tu arcybiskupi gnieźnieńscy. Ignacy 

 Krasicki, zostawszy arcybiskupem w roku 1793, tutaj wykonał ostatnie swoje prace, 

 to jest tłumaczenia z Plutarcha i Lucyana. Umarł w roku 1801 nie tu, ale 

 w Berlinie. 



Od Warszawy do Skierniewic ujechałem 66 km, wzniósłszy się ku górze na 

 stacyi w Skierniewicach tylko 11 m wyżej po nad stacyą w Warszawie. Po drodze 

 także bardzo nieznaczne były różnice wysokości. Pruszków, jak już wiemy, niżej 

 od Warszawy 17 m, Grodzisko niżej od Warszawy 9 m, Ruda Guzowska 5 m wyżej 

 od Warszawy, Radziwiłłów 7 m wyżej. 



Od Skierniewic zacznie się silniejsze kołysanie gruntu. Pierwsza stacya za 

 Skierniewicami, Płycwia, odległa jest o 14 km, stamtąd do Rogowa 16 km. Razem 

 od Skierniewic 30 km, na których musi para wydźwignąć pociąg do góry 78 m, gdyż 

 Skierniewice wznoszą się nad poziom Bałtyku, podług mapy dróg żelaznych W il- 

 helma Kolberga, 125 m, a Rogów 203 m. 



Jeszcze nie zdążyli podróżni w bufecie zjeść śniadania, już dzwonią. Jedziemy 

 dalej. Naprzód widok na mnóstwo krzyżujących się szyn. Skrajne na prawo coraz 

 się więcej od nas oddalają i wysunęła się w pole ku Łowiczowi droga żelazna do 

 Aleksandrowa, gałąź warszawsko-wiedeńskiej. Dzieci, jadące pociągiem, nie widzą 

 tej gałęzi, bo wszystkie umieściły się w oknach na lewo, żeby oglądać łabędzie 

 w parku, rozłożonym u stóp wysokiego nasypu kolejowego. Wyjechaliśmy w otwarte 

 pole. Znać po roślinach przydrożnych, że grunty lekkie, to też mapa geologiczna 

 znaczy za Skierniewicami obszerny kawał alluvium. 



Ledwieśmy parę kilometrów upędzili, dzieci z całego pociągu od lewych okien 

 przebiegają do prawych, czy się nie uda w zwierzyńcu zobaczyć przez płot, choćby 

 jednego jelenia, lub daniela. W tym zwierzyńcu najciekawszą jest dla flory sty 

 kilko włókowa przestrzeń, nieobjęta ogrodzeniem, cała przed laty zasadzona żar- 

 noiocem miotłowym (Sar otham nu s scoparius Koch), ulubionym przysmakiem 

 zajęcy. Gdy duże krzaki porosły i zajęcy się namnożyło, straż zaczęła pilnować, 

 żeby im nikt nie zamącał spokojności. Wsunąłem się raz latem, herboryzując, do 

 zajęczego raju i bardzo mi się pięknie przedstawiła plantacya żarnowców. Wierz- 

 chołki krzaków nie miały liści, tylko gęsto były nabite złoteini kwiatami. Niżej 

 zwieszały się czarne strąki, szerokie a płaskie. Z górki, gdy całą plantacya obej- 

 mowało oko, złociła się, jakby pole> olbrzymim łubinem zasiane. Prawie co kilka- 



