K. ŁAPCZYŃSKL Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



97 



naście kroków wysuwał się z pod żarnowca kot, mówiąc po myśliwsku, wcale się nie 

 śpieszył i często stawał słupka, przypatrując mi się ciekawie. 



Pociąg, minąwszy zwierzyniec, mknie przez otwarte pola, falujące w łagodne 

 pagórki. Mapa wskazuje pokłady dyluwialne, a mianowicie górną glinę lodowcową. 

 Będzie nam towarzyszyła aź za Piotrków. Opodal drogi żelaznej widać na prawo 

 wieś i kościół w Makowie. O parę km dalej, także po prawej stronie drogi -z poza 

 pagórków wystają czubki drzew. 



Świadomy okolicy wie, że to wielka bażantarnia, należąca do Skierniewic, gdzie 

 kilkadziesiąt indyczek wysiaduje corocznie gromady maleńkich bażantów. 



Otóż i stacya Płyćwia, najmniej dochodu przynosząca ze wszystkich stacyj 

 bogatej drogi żelaznej warszawsko-wiedeńskiej. Ledwo jeden rzut oka na po- 

 rozkopywane głęboko pagórki, bo przy stacyi kopalnia żwiru, już pędzę dalej 

 w otwarte pola. 



Okolica jednostajna, znać jednak, żeśmy się już w górę podnieśli, bo daleko na 

 prawo o kilka mil widać znacznie od nas niżej położone doliny, ciągnące się w stronę 

 Bzury. 



Im bliżej Bogowa, tern częstsze lasy, a stacya dokoła lasami otoczona. 

 Sośnie przybywa tu do towarzystwa świerk, już się z nią nierozstając, aż do 

 Krakowa. 



Od stacyi w Eogowie bardzo prędko dojechałem do stacyi w Koluszkach, tylko 

 o 9 km odległej, a o 11 m wyżej położonej, niż Pogów. Stacya w Koluszkach nad 

 stacyą w Warszawie równo 100 m wyżej. 



Stacya w Koluszkach leży na rozstajnych drogach żelaznych, gdyż tu przecina 

 się linia Warszawa-Granica z linią Łódź-Ostrowiec. 



Ale gdy przez Warszawę można dojechać drogą żelazną do Finlandyi, Oren- 

 burga lub Władykaukazu, przez Granicę na półwysep iberyjski, to druga linia 

 prowadzi tylko do fabryk bawełnianych w Łodzi i do fabryki żelaznej w Bodzechowie 

 za Ostrowcem. Droga z Koluszek do Łodzi, wyrażając się botanicznie, jest za- 

 wiązkiem, niemogącym wykształcić owocu, to jest dosięgnąć Kalisza. Jeżeli to 

 Łódź zasmuca, to na pociechę ma tuż pod miastem piękny naturalny las, do zabaw 

 urządzony, ze ścieżkami gracowanemi, z altankami, z piwem, a zabłąkany przypad- 

 kiem fiorysta podziwia drzewa tego lasu: jodła przy jodle (Abies alba Mili.) bez 

 innej drzewnej przymieszki. Przy drodze żelaznej, niedojeżdżając Łodzi, także 

 jodły, a że iw lasach pod Pawą rosną, więc w Koluszkach nietylko drogi żelazne 

 się krzyżują, ale w pobliżu przesuwa się niewidzialna linia graniczna zasiągu naj- 

 większego z drzew naszych. (Pam. Piz. I, str. 188, IV, str. 181). 



Mało tego, wschodnia granica buku (Fagus silvestris L.) także tędy 

 przechodzi z lasu rządowego na północ do Brzezin, ku górom S-to Krzyskim (Pam. 

 Fiz. Tom IV, str. 180). 



O mieście Brzezinach, leżącem nad Mroźycą, a odległem od Koluszek o 8 km, 

 jest wzmianka w Historyi naturalnej ziemiańskiej, podług wykładu profesora Ja- 

 strzębowskiego (str. 510), że kto chce badać jemiołę, niech zajrzy do miasta Brzezin 

 W Pawskiem, gdzie obficie bardzo obsiadła tamtejsze topole. Niedawno los zaniósł 

 mnie na godzinę z Lisowie do Brzezin i widziałem mnóstwo jemioły na starych 

 topolach kanadyjskich, któremi drogi są wysadzane w pobliżu miasta. Może dziś 



Pam. Fizjogr. Tum XII. Dział III.— 13 



