K. ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY. 



101 



czyny, że dolina ojcowska pod względem roślinności jest bezspornie najbogatszą 

 miejscowością w Królestwie Polskiem. Ani Kazimierz z Puławami, ani Chełm, ani 

 Ciechocinek ze swoją florą solankową nie dorównywają Ojcowowi. 



Pod Zawierciem poraź trzeci od dwu godzin przejeżdżam Wartę, maleńką 

 tutaj, podobniejszą do rowu, prowadzącego wodę, niż do przyszłej królowej rzek 

 wielkopolskich. Taka rzeczułka, jak Warta, w Zawierciu nie może mieć obszernego 

 zlewiska, to też o parę km za Zawierciem pociąg przejeżdża przez wododział Warty 

 i Czarnej Przemszy. Ze zlewu Odry wróciłem do zlewu Wisły. Niedaleko za 

 wododziałem mijam mały strumień, jest to młodociana Czarna Przemsza. 



Niedaleko za rzeczką — Łazy, od Częstochowy 4-ta stacya, najwyżej wzniesiona 

 ze wszystkich na drodze żelaznej warszawsko-wiedeńskiej, 338 m nad poziom morza. 

 Łazy leżą na krańcu wysoczyzny wolbromskiej, stąd przez trzy stacye droga żelazna 

 ^spuszcza się coraz niżej do Granicy. Do Ząbkowic spuszcza się na 13 km 40 m, bo 

 stacya wzniesiona 298 m nad poziom morza. W Ząbkowicach są widły drogi żela- 

 znej: na prawo do Wrocławia, na lewo do Krakowa. Jadę na lewo do Strzemieszyc, 

 ale o roślinności tutejszych okolic opowiadać nie będę, bo już pisałem o niej dwa 

 razy w Pamiętniku Fizyograficznym (Tom II, str. 351: „Ze Strzemieszyc do Solca". 

 Tom VIII, dział III, str. 44: „Nad Czarną Przemszą i Brynicą"). 



Strzemieszyce leżą w pagórkowatej urodzajnej okolicy, za to wokoło stacyi 

 Granica rozłożyła się ponad Białą Przemszą duża, smutna, piaszczysta pustynia. 

 Z Ząbkowic do Granicy spuściłem się na dół 32 m. 



Niejedna roślina kwiatowa ma w okolicy Białej Przemszy granicę zasiągu, 

 poza którą nie posuwa się dalej ku północy na wysoczyznę wolbromską, Co się 

 tyczy roślin dennokwiatowych (Thalamif lorae) można te granice obejrzeć w To- 

 mie IX, X, XI i XII Pamiętnika Fizyograficznego na mapkach, dołączonych do 

 artykułów o Zasiągach roślin. 



Blizka Granicy stacya Szczakowa leży na tej samej co Granica piaszczystej 

 pustyni. 



Dopiero następna stacya w Trzebini, o 19 km odległa od Granicy, jest już 

 wolna od piasków i odtąd zaczyna się ta miła, wesoła, pagórkowata okolica 

 Krakowa, którą każdy, co ją widział, wspomina z przyjemnością. 



W Trzebini rozchodzą się drogi żelazne. Jedni do Wiednia — na prawo, drudzy 

 do Krakowa — na lewo i ja z nimi. Mam jeszcze do przebycia 40 hn, ale podróż 

 się nie przykrzy, bo okolica coraz przyjemniejsza. Przyczynia się do tego nietylko 

 ładne położenie, ale widoczna zamożność ludu, lasy we wzorowym porządku i wysoka 

 kultura rolna w dominium krzeszowickiem. 



Dojeżdżając do Krzeszowic, z dala na prawo, na skalistej stromej górze widać 

 ruinę zamku tenczyńskiego. Górę porastają jodły. 



Od Krzeszowic do Krakowa kolej żelazna pilnuje się szerokiej doliny rzeki 

 Rudawy, która w Krakowie wpada do Wisły. Nazwa rzeki zapewne pochodzi od 

 wsi Rudawy, ale nie byłaby niewłaściwą, gdyby miała oznaczać kolor wody. 



Od Białej Przemszy do Krakowa dużo granic roślin dennokwiatowych przeje- 

 chałem, co łatwo sprawdzić, obejrzawszy mapki, powyżej wskazane. 



Tydzień przesiedziałem w Krakowie. Do miłych wspomnień zaliczam chwile, 

 spędzone w Muzeum Akademii Umiejętności w towarzystwie szanownego kustosza 



