104 



DZIAŁ 111. BOTANIKA. 



Dlaczego rosnąca w Danii, w Połądze i w dali od brzegów morskich na Litwie 

 bazyna (Empetrum nigrum L.) nie chce rosnąć w krakowskim ogrodzie bota- 

 nicznym, skoro dębik ośmiopłatkowy (Dryas octopetala L.) bardzo dobrze się 

 tam hoduje, chociaż dla niego Litwa jest zbyt ciepłym krajem, a dopiero nabrzeża 

 Oceanu Lodowatego i Nowa Zemla odpowiednim? 



Dlaczego rośliny wyłącznie alpejskie, nietrafiające się nigdy w strefach 

 arktycznych, jedne nie chcą rosnąć w Krakowie, np. ulubiony góralom kozłowiec 

 (A roni cum Clusii Koch.); cJierlerya (Ch erleria sedoi des L.); goździk lodowy 

 (Dianthusglacialis Haenke.); nałeczyk alpejski (Phaca alpina Wulf.); gni- 

 dosz różnobarwny (Pedicularis versicolor Whbg.); boimka dwurzędowa (S e s 1 e- 

 ria disticha Pers.); skalnica prątnikowa (Saxifraga bryoides L.) i przytę- 

 piona (Sax. retu s a Gou.); gdy tymczasem inne hodują się dobrze, np. goryczka 

 bezłodygowa (Gentiana acaulis L.); hutchinsya alpejska (Hutchinsia alpina 

 R.Br.); przetacznik bezlistny (Veronica aphylla L.); a nawet bardzo dobrze, 

 np. naradka mleczna (Androsace lactea L.), dzwonek alpejski (Campanula 

 alpina Jacq.); kuklik rozłóg oicy (Geum reptans L.); mak alpejski (Papaver 

 alpinum L.), pierwiosnka mała (Primula minima L.); jaskier alpejski (Ea- 

 nunculus alpestris L.) i rutolistny (R. rutaefolius L.)? 



Łatwo dużo zadać podobnych pytań, tylko odpowiedzieć na nie trudno. 



A teraz słówko o zadrzewieniu Krakowa i pojedziemy dalej ku Karpatom. 



Gdyby obliczyć, ilu wypada ludzi na jedno drzewo w Warszawie i w Krakowie, 

 to Kraków, jak sądzę, okazałby się daleko lepiej zadrzewionym. Co do rodzajów 

 drzew, to Warszawa i jej pobliże odznacza się za wielkim stosunkiem różnych ga- 

 tunków topoli, a Kraków jest miastem kasztanów z wy czajnych (Aesculus hippo- 

 castanum L.). Nie przeczę, że drzewo to ma wiele pierwszorzędnych przy- 

 miotów, ale tyle go już jest w Krakowie, że możnaby sadzenia go zupełnie za- 

 przestać. 



Oprócz różnych gatunków drzew liściastych, drzewa iglaste europejskie i ame- 

 rykańskie same się napraszają o gromadniejszy wstęp do podwawelskiego grodu, 

 a zarazem do Warszawy. Za gościnne przyjęcie wywdzięczyłyby się zielonością 

 wtedy, gdy oczy tak jej spragnione w naszych bezlistnych siedmiu prawie mie- 

 siącach. 



Salonami Krakowa i Warszawy nazywają część północno-wschodnią plantacyi 

 i ogród saski. Słabą stroną tych salonów są trawniki, nie na słońcu, bo te ładne^ 

 ale w cieniu drzew umieszczone. Cały rok się porządkują bez skutku, bo trudno 

 zmusić trawę, żeby tam rosła, gdzie rość nie może w naszym klimacie. Możeby 

 dobrze było naśladować najbieglejszego z ogrodników — przyrodę. Znajduje się 

 u nas w lasach cała flora, cień lubiąca. Możnaby dobrać same nizko rosnące 

 gatunki, urządzić sztuczne leśne darniki, rozpostarte pod drzewami, a oddzieliwszy 

 je od sąsiedniego trawnika wdzięcznemi dla oka krzywiznami, stworzyć rzecz bardzo 

 piękną. 



Rano 27 czerwca wyjazd z Krakowa do Szczawnicy. Jadę przez Tarnów. 

 Z Krakowa do stacyi 8,78 km. Mapa geologiczna na całej drodze znaczy allu- 



