K, ŁAPCZYŃSKI. Z POWIATU TROCKIEGO DO SZCZAWNICY, 



105 



vium. Pociąg, minąwszy most na Wiśle i Podgórze, bieg przyśpieszył i w moment 

 jestem o 9 km od Krakowa w Bierzanowie, skąd wysuwa się boczna gałąź drogi 

 żelaznej do Wieliczki. Okolica typowo nadwiślańska, równa, urodzaje piękne, 

 zaludnienie widocznie duże. 



Za stacyą Podłęźem, odległą o 19 km od Krakowa, grunty lżejsze i zaczynają 

 się duże bory sosnowe, ciągnące się przez dwie stacye. Znać wszędzie porządne 

 gospodarstwo leśne, mimo to, przynajmniej przy drodze żelaznej ani jednej sztuki 

 budulcu, ledwie materyał na krokwie i murłaty. Te lasy rządowe, zaopatrujące 

 drzewem żupy w Bochni i Wieliczce, są resztkami sławnej puszczy niepołomickiej, 

 pamiętnej łowami tylu królów. 



Najczęściej tu polował Kazimierz Wielki i Jagiełło. Olbrzymi niedźwiedź 

 tak tu nastraszył królowę Bonę, że spadła z konia i poroniła. Władysław IV-ty 

 w ciągu pięciodniowego polowania zabił tu 50 jeleni. 



Obecnie botanicy krakowscy nawiedzają tę okolicę i zamieszczają niejeden 

 rzadki gatunek z Niepołomic w spisach roślin, np. muchotrzew długolistny (Stel- 

 laria longifolia Fries.), albo jeszcze rzadszy zdrój ek mały (Montia minor 

 Gmel.), rosnący w Woli Batorskiej pod Niepołomicami. 



Między Kłajem i Bochnią pociąg przebywa most na Rabie i wbiega w okolicę 

 pagórkowatą. 



Za Bochnią w kraju polistym trzy stacye: Słotwina, Biadolmy, Bogumiło wice, 

 potem dwa mosty: duży na Dunajcu, mniejszy na Białej i stanąłem w Tarnowie. 

 Tu z drogi żelaznej Karola Ludwika, którą jechałem, wysuwa się droga żelazna 

 leluchowska, wiodąca przez Karpaty do Węgier, na którą się przesiadam. Zmie- 

 niłem wagon i kierunek. 



Już nie na wschód pędzę, ale na południe i nie zmienię kierunku przez 6 sta- 

 cyj, 58 km, do Stróż, bo tam zwrócę na zachód. 



Jadę po równinie, wyrobionej przez dwie rzeki: Dunajec i Białą, wpadającą 

 do Dunajca poniżej Tarnowa. O rzece Białej już była wzmianka na początku 

 rozdziału I-go. 



Gdy postanowiono zbudować drogę żelazną z Tarnowa na Węgry, konfigu- 

 racya kraju nakazywała skierować ją do wyłomu Popradu w głównym grzbiecie 

 karpackim i tam ją skierowano. Najłatwiej było dostać się do wyłomu, pilnując się 

 szerokiej doliny sądeckiej, wypłókanej wodami Dunajca. Dla czego poprowadzono 

 drogę doliną rzeki Białej, skoro ją za Stróżami trzeba złamać ku zachodowi i być 

 zmuszonym do przebycia potężnego karpackiego żebra, aby się wrócić na dolinę 

 sądecką, dawniej nie umiałem sobie wytłumaczyć. Obecnie po zbudowaniu drogi 

 podkarpackiej, gdy trudny do budowy kawałek drogi leluchowskiej od Stróż do 

 Nowego Sącza stał się wspólnym dla obudwu dróg, na myśl mi przychodzi, że pro- 

 jektując drogę leluchowską, już myślano o podkarpackiej. 



Bądź jak bądź, pociąg zostawił na prawo szeroką dolinę Dunajca, a mknie 

 doliną Białej. Mnóstwo wierzby białej nad wodami. Kto lubi śmiałe przypuszcze- 

 nia, mógłby stąd nazwę rzeki wyprowadzić. Nazwa ta, zdaje się, że pochodzi od 

 wsi Bielicznej, położonej u źródeł. 



Para. Fizyogr. Tom XII. Dział III- 14 



